Een dag als vandaag

Nu ik weer op mijn eigen manier, door het land waar ik al zoveel fiets- en ander plezier heb beleefd, fiets is er zoveel wat ik tijdens het fietsen in gedachten al aan het delen ben.     
Zoals zo’n dag als vandaag. Lekker redelijk vlak door de druivenvelden. Ik ruik de druivenranken voordat ik er al ben. En ik denk aan wat ik gehoord heb: vele Franse wijnboeren willen stoppen omdat er lang niet meer zoveel wijn gedronken wordt als vroeger. Wat zou er dan met die vele vele wijnvelden gebeuren? Of valt het allemaal wel mee?    
Ik drink zelden wijn…..       

En dan zie ik het bergachtige gebied dichterbij komen. De Gorge de l’Herault. Die moet ik ‘nemen’ en die ‘neem’ ik. Ik trap stevig, dat laat Pendix me wel doen, maar meestal kan ik ook goed om me heen kijken en alle canoe-bedrijven zien. Ik ben hier al zeker 3x eerder geweest, twee keer van Noord naar Zuid en 1x eerder van Zuid naar Noord.      
Goh, die vorige keren was het zó veel drukker!! Het was echt heel erg opletten, zó veel auto’s, zó veel campers, zó veel motoren. Maar nu niet. Nu valt dat echt wel mee.
Wat me wel opvalt is dat dit de eerste keer is op zo’n bochtig parcours als dit, sinds al deze weken, dat de meeste automobilisten zich er geen reet van aantrekken dat ze wat afstand moeten bewaren, dat ze me de ruimte moeten geven en zeker moeten weten dat ze me in kunnen halen voordat ze langs me scheuren. Ja, dat valt wel op. En nu ik erover nadenk, dat was de andere keren hier ook zo. Blijkbaar is deze route de route van ‘schijt aan de fietser!’     

Na de klim van ruim 5 km volgt een stevige afdaling. Handjes aan het stuur en zéker bij de remmen. Want ik ben een wat erg voorzichtige daler. Maar ja, je kunt slechtere eigenschappen hebben, nietwaar?    
 

Nu ik dus geen tentje heb en zodoende aangewezen ben op ‘overnachtingen binnen’ is het vaak flink zoeken. Want de afstand tussen de ene plek en de andere moet natuurlijk redelijk zijn en er moet natuurlijk ook een optie zijn voor overnachting voor een normaal bedrag. Dat is voor mij tussen de €40 en €80. En absoluut met eigen badkamer, want mijn darmen laten me nog steeds niet met rust, vooral niet ‘s nachts.      
Maar dus logistiek, op zo’n route over de kleine weggetjes, vergt het organisatie.       
Campings zijn er wel, maar als je het zonder tentje moet doen….
Vandaag was het doel ‘Mazet et Jardin’ in Saint-Bauzille-de-Putois. Op de route, die ik dus al meerdere keren gefietst heb. ik moet dus vaker  door dit dorp gefietst zijn en nu ‘woon’ ik er.     

De communicatie met de host verliep niet goed en ik moest de hulp van Booking inschakelen, want toen ik aankwam waren alle luiken dicht en het hek zat op slot.      
Wat nu??      
Bijkbaar als je zo vaak gebruik maakt van Booking kun je direct met iemand van Booking in contact komen. Geagiteerd belde ik. De host reageerde niet, alles zat pordicht, dát werd niks!!! Booking zou z’n best gaan doen. Mocht het contact bij hen ook niet lukken dan zouden ze met alternatieven voor me komen.      

Maar gelukkig!! Het lukte. De host van dit studiootje reageerde op Booking 1,5 uur later dan de inchecktijd.

Ondertussen zat ik wat verderop op een bankje te wachten en me op z’n Lilians op te winden. Want dat werd natuurlijk niks!! Dat wist ik nu al. ‘En er is hier in de buurt echt niets anders en de alternatieven, die Booking me zou gaan aanbieden, zouden ‘in de buurt’ zijn voor iemand met een auto.   
En dan was ik van de route af en morgen moest ik weer op de route komen voor de volgende reservering. En ik was ook absoluut niet van plan om een aantal km terug te gaan fietsen’. 

En zo zat ik op dat bankje, 20 meter van de gereserveerde plek me stiekem druk te maken. Maar toen kwam er een meisje, denk 14 jaar oud, op blote voeten, gehaast, sprak wat Engels, deed haar best. Ze vroeg me mee te komen en dat deed ik.
Het hek was nu open en er was een hele aardige vrouw, ik denk haar moeder, lopend met een kruk (meniscus operatie?), die me welkom heette. Dat deden ook de muggen. Onmiddellijk maakten de muggen gebruik van nogal veel onbedekte delen van mijn lichaam.   
De aardige moeder gaf me de sleutel. Ik ging naar binnen. Het was leuk binnen en lekker koel, zo met alle luiken dicht.      
De moeder vroeg of ik lakens had. ‘Nee’, en ook geen handdoeken. Alles zou rond 18 uur gebracht worden, was dat goed? 
Ik vond haar zo lief en aandoenlijk. Boos? Geïrriteerd? Ik? Totaal niet!!!!     
En de lakens en handdoeken werden inderdaad gebracht. Rond 18 uur. Door weer een andere, ook aardige, vrouw.      

En nu, een uur later, zit ik met een aantal dorpsgenoten op straat bij de bar. Wát ‘n ontzettend leuke sfeer!!  
Ik word hier weer zo blij van!!!

Als ik hier met een camera zou zitten en op zou nemen wat hier allemaal gebeurt. Zó veel. Het zou echt een fantastische film worden.     
Ik noem even alleen dat meisje, rond de 20, met een rood hempje en een erg kort spijkershortje, spannend om haar stevige billen, dat hier al verschillende malen langs gescheurd komt op haar skeelers. Absoluut niet met een mooie slag, ábsoluut niet ervaren. Maar ze scheurt langs al deze buiten zittende café bezoekers, die haar wel moeten zien, maar er is er niet een die er ook maar iets over zegt.   

Weer zo’n fantastische lokatie!!!!

Ben benieuwd wat ik morgen mee maak. Wat ik morgen ga zien. Wat ik morgen ga denken.