En dan dát weer

Zondag 9 juni.

Vanmorgen werd ik om 6.11uur wakker. En ik stond gelijk op!! Niet lekker even naar mijn laatste droom zoeken, niet lekker in bed mijn hersengymnastiek doen (NU.nl), nee, gelijk eruit!! Vandaag de op een na laatste trip, eigenlijk de belangrijkste: naar Pradons, naar Peter&Gerda.    
Mijn Franse ‘thuisgevoel’.     
Ik weet echt niet hoe vaak ik hier al geweest ben. Heel vaak!!!     
De eerste keren sliep ik in de caravan, die in de tuin staat, de laatste keren in de logeerkamer beneden. En die staat ook weer voor me klaar, zei Gerda.
P&G zijn nog in Nederland, ze zullen hier dinsdagmiddag zijn, maar ik kan er in en ik weet de weg.    
 

Om 10 over 8 fietste ik weg. Ik had een dankbriefje op tafel gelegd en de 4 biertjes, die in de ijskast staan, vindt hij wel.      
Een reden waarom ik zo vroeg ging was dat ik niet te laat aan moest komen, ik moest 85 km rijden en het zou gaan regenen. En de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik in al die fietsweken geen regen heb gehad! Dat wilde ik graag zo houden!!    
Gelukkig kon ik wel in Saint Ambroix op het terras van mijn ‘stamcafé’ even wat eten en drinken. Daarvandaan nog 50km te gaan. Daar zat ik weer op het terras. Links van mij een tafel met drie stoere gasten, jongens van in de 20. Zij dronken stoere biertjes. En toen kwam er nog een vriend van hen aan. En die begroette hen: hij boog voorover naar z’n vrienden en gaf ze stuk voor stuk een kus. Zó stoer, zó lief!!
 

Om een uur of drie was ik in Pradons. Saskia, de zus van Gerda die ook op het terrein woont met man en kinderen, had de deur open gedaan en de sleutels op tafel gelegd. Het voelde fijn: thuis!!    
Gek hè, ik had het gevoel alsof ik er al was, terwijl Ik nog wel wat af te leggen had.    

En toen…….
De volgende dag ging er verdorie tóch weer wat flink mis! Stonden de sterren dan zó slecht? Het was eigenlijk niet te geloven: ik ben helemaal verkeerd terecht gekomen op mijn linker voet. Ik kon er niet meer op staan, laat staan mee lopen. Ik bombardeerde een bezemstok, haalde de bezem eraf, tot stok als ik in de tuin was en geen stoel of tafel had om me aan vast te houden. Er kwam een waanzinnige gelatenheid over me. Het hoort er allemaal bij, zo denk ik, zo zit ik in elkaar, maar waaróm???? Natuurlijk geen antwoord.   
Dit gebeurde op maandag. De laatste buikkrampen waren die nacht en die morgen gekomen, éíndelijk van de diarree af (wist ik natuurlijk pas de volgende dag) en dan dit. Ik was bang dat ik 1 van de 102 voetbotjes had gebroken (mijn zus wist te vertellen dat we 102 botjes in onze voet hebben). Het deed zo’n pijn! En daar ging ik weer: naar een ziekenhuis. Saskia bracht me naar Aubenas, later zou Peter of Gerda me weer ophalen. Daar strompelde ik. Met stokken van de dochter van Saskia. Ik werd drie keer naar een andere ruimte geroepen: ‘Monsieur Huizinga!’ Maar gelukkig hielpen ze me ook als Madame. Lilian is hier een mannennaam. Gekke Fransen.     
Niet gebroken, wel zwaar gekneusd. Tip: ijzen, voet omhoog en weer fietsen als de pijn over is……De pijn over is 🙁
Geloven jullie dit? Ik bijna niet, maar het is echt zo.     
Alles bij elkaar duurde het niet heel lang in dat ziekenhuis, en Peter zou me ophalen. Maar P&G waren voorlopig nog niet in Pradons. Het was nu kwart over 2 en zij zouden er rond half 5 zijn.     
En zo strompelde ik over het industrieterrein van Aubenas, precies de verkeerde kant op. Tót ik een erg aantrekkelijk biercafé zag. Daar wachtte ik op Peter.       
Volgens mij was Peter daar om 5 uur. Zo fijn om hem, en later ook Gerda, te zien.

Natuurlijk kwam er nu niets van de fijne wandeling langs de rivier. Of die leuke fietstocht samen naar de markt in Ruoms.     
Maar het was wel hartstikke leuk weer samen te zijn. Ze wonen zo mooi en ik voel me zo thuis en zij gaan gewoon hun gang zonder dat ze het idee hebben dat ze me moeten vermaken.    
 

Maar helaas, ik strompel nog en de pijn is verre van weg. Loop wel iets beter, maar echt super is het nog niet. En op de fiets stappen durf ik nog niet echt.     
Maar het gaat er dan toch van komen: op zaterdag 15 juni om 23 uur rijdt de bus van Cycletours met o.a. mij en Fiets naar Nederland! Waar ik om 15 uur op Amsterdam-Sloterdijk word gedropt.

Maar fietsen gaat nog niet, dus hebben we gekeken of de fiets achter in de auto past. Ja: wiel eruit, zadel eraf en ik kon er naast.     
En zo kwamen Fiets en ik hier aan in Suze-la-Rousse. Samen met Peter en Gerda. We hebben gedrieën het kasteel bezocht, we konden niet naar de 2e verdieping want daar was de wijnschool en daar werd lesgegeven. Ik heb nu een plek gevonden op een parkeerplek, waar de bus om half 11 komt (het is inmiddels half 8)

Om mij heen staan foodtrucks!! Crêpes, Burgers, Paella, Tapa’s. De muziek (live band Route 66, het kan niet mooier!) speelt. Mijn maag begint werkelijk te knorren. Het lijkt erop dat ik wel even goed zit hier.

Wat een trip, hè?! Onvoorstelbaar!!!