Last call

Zondag 8 feb.        
Ik wapper veel met mijn ID wat meestal het effect heeft dat ik minder hoef te betalen! Net weer bij deze mooie Botanical Gardens. Ik wilde ook schrijven: ‘de rustige’, maar dat is niet waar. Vogels krijsen om me heen, terwijl ik op een bankje in de zon zit te lezen.    

Ze doen hier veel aan reductie! Gisteren was ik met Karyn naar het waanzinnige aquarium hier (de Oceanografico) en zij kreeg met de studentenkaart, die ik ook heb, korting en ik met mijn ID. Mijn korting was meer.

Donderdagmorgen 12 feb.        
En ineens beheerst het helemaal mijn gedachten: ik ben bijna weg!En vooral: Ik wil niet weg! Straks laat ik het comfortabele overzichtelijke leven achter me. En het is ook nog steeds zo behaaglijk.     
Wat gaan 4 weken toch snel voorbij 😢   
Maar ik heb mijn plan alweer gemaakt: volgend jaar kom ik terug voor 2 maanden.     
Niet zozeer omdat ik goed Spaans wil leren praten, natuurlijk zou dat leuk zijn, maar het hele pakket is leuk: hier zijn, Spaans leren, de contacten, het zwerven door de straatjes, het gevoel hebben hier te wonen.   
 Gebleken is ook dat het wonen in een huis met andere studenten van de school ook heel leuk is. Samen dingen doen, vriendschap sluiten.     
Omdat ik in een huis zit waar de privé-kamers een eigen badkamer hebben, betaal ik meer dan de huizen met gedeelde badkamer/wc en dat schift de bewoners. In die andere huizen wonen de party-gangers, in mijn huis de ouderen, die ‘s avonds nog even bij elkaar zitten en tegen 11 uur geschokt opkijken ‘dat het al zo laat is’ en ieder naar zijn of haar eigen kamer met eigen badkamer gaan.    
 

Maandag kreeg ik een appje van Jeff. Het was een selfie van hem achter het stuur. En een foto van de snelweg, het bord waarop stond ‘Compiègne’. Hij zat dus in zijn campertje. Op weg naar het zuiden.    
Vorig jaar was hij ineens (voor mij dan) in Valencia, we hebben toen samen het bierglas geheven op die laatste dag van de Fallas tussen honderden (duizenden?) anderen in de straat. We stonden daar met z’n allen om het gigantische, het hoge, het rijk beschilderde bouwwerk, bestaande uit veel hout, veel piepschuim en veel verf in vlammen op te zien gaan. Onder luid gejuich, dat snap je. De lucht was pikzwart van alle gore troep, de verf en het piepschuim, en wij stonden dat te …… bewonderen?   
En dit giga bouwwerk, met z’n eigen thema, was er een van 500. Het was een spektakel. Het geheel was een groots en zeer vervuilend en zeer duur gebeuren.     
Ik wist voor dit jaar dat ik absoluut niet hier wilde zijn in maart, niet tijdens deze Fallas, maar ik wilde hier wel weer zijn!!

Jeff blijkbaar ook, want hij is op weg naar Valencia. Het plan is om vanavond samen een biertje te pakken. Op een terras van een café halverwege onze respectievelijke onderkomens.
Hij rijdt van Amsterdam naar Valencia  in zijn ruim 30 jaar oude camper, hij slaapt op parkeerterreinen van benzinestations tussen de grote vrachtwagens.

Vrijdagmiddag 13 feb    
Gehuld in regenbroek en regenjas door het park naar de jongens gefietst waar ik voor 4 weken mijn fiets had gehuurd. Achteraf gezien was dat huren voor 4 weken niet echt nodig geweest. Heb wel een paar dagen goed gebruik gemaakt van de fiets, maar de fiets heeft ook heel veel stil gestaan.    
Zou het nou ineens een hele middag gaan regenen? ik heb amper regen gehad. Maar wel fijn dat ik m’n regenspullen bij me heb!! Zo goed voorbereid, nietwaar?

Vanmorgen was mijn laatste lesdag. Leuke les, Pablo was op dreef, het was leuk om zo af te sluiten!!     
Op de trap kwam ik mijn andere favoriet tegen: Lucía. Zij vroeg hoe het met me ging, zo op de laatste lesdag. En ze vroeg ook of ik weer terugkwam.     
Hoe leuk is het als mensen je het gevoel geven dat ze het leuk vinden dat je er bent. En weer terug gaat komen. Heel fijn!

Na het afleveren van mijn fiets ben ik terug gaan wandelen in de zon!!! Een paar keer ben ik op een bankje gaan zitten. In de zon! Die regen heeft maar heel eeg kort geduurd. En zo zat ik op een bankje met mijn ogen dicht te zonnen.      
De wandeling, inclusief de zonmomenten, duurde ruim 3 uur, mooie routes door verschillende parken, en toen was ik weer thuis. Het was ongeveer half 7 en ik ben begonnen met het pakken.    
Ik háát pakken. Zélfs als het zo goed als duidelijk is wat mee moet. En waar het in moet. Het is gewoon een te grote chaos.

Gisterenavond gingen we met de drie dames van het huis ergens eten. We kozen een vegetarisch/vegan restaurant waar we veel goeds over gehoord hadden. Tanja eet niet alleen vegan ze heeft ook nog een gluten allergie. Hoe lastig kun je het hebben!!! Maar gelukkig had dit restaurant vele opties!    
En het eten was echt superlekker.    
Ja, laatste maaktijd in Valencia. Laatste keer nog een keer uitgebreid gedrieën het gedrag van Lutz geanalyseerd, laatste keer in de avond door de kleine straatjes gelopen en thuis nog een keer samen aan onze huisbar gehangen met water en thee.

Vanmorgen was alles gepakt om 11 uur….hoezo heb ik zó verschrikkelijk veel? Mijn koffer puilt echt uit. En toen ik dacht dat ik alles had ingepakt in de koffer met als handbagage mijn goedgevulde rugzak en er niets meer bij leek te kunnen viel mijn oog op mijn laptop. Die stond, met koptelefoon, nog te wachten op zijn/haar plekje.                      
Ai 😣     
Het is goed gekomen. Omdat ik op de heenweg bij Transavia slechts een klein pakketje handbagage mee mocht nemen had ik mijn rugzakje in mijn koffer gedaan en mijn laptop in mijn vroegere schooltas (van toen ik juf was).
En nu heb ik beide mee als handbagage. Dat mag van onze good old KLM.
 

En ik zit nu op het vliegveld. Mijn uitpuilende koffer ligt te wachten om het vliegtuig in te gaan. Ik zit in de nogal saaie vertrekhal. Toen ik hier de ruimte in kwam herinnerde ik het me ineens weer van verleden jaar.    
Na met Karyn nog door de straatjes gezworven te hebben vanmorgen hebben we thuis samen uitgezocht hoe ik een soort van Uber naar het vliegtuig kon bestellen. Samen met Karyn betekent gewoon dat zij me liet zien hoe dat moet. Maar het is gelukt en Michael pikte me op en zette me hier af.    

Bij de security gingen de piepjes weer af: titanium knie en titanium schouder, ja, dan krijg je dat.    
Maar ik mocht weer door. 
En over een uur hang ik weer in de lucht.   
Dan is dit avontuur zo goed als afgelopen.

Wat was het leuk, hè?!