Niet saai

Saai is het niet!    
Vorige week zaterdag zijn de twee Nederlandse vrouwen weer naar hun Spaanse onderkomen in Jávea gereden. De volgende avond, ik was eten bij Christy en Paco, kwamen er alweer twee nieuwe huisgenoten: Dan en Joe. Twee Britse mannen, collega’s van elkaar, maar heel verschillend. Dan is de oudere. Redelijk kaal, met gebreid mutsje op. Ik schat hem rond de 60. En Joe, Joe is de mooie. De jonge (28) met lang golvend haar, dat hij meestal in een staart draagt. Hij heeft vriendelijke ogen, waar je (althans ik) graag in kijkt. Kortom, hij is onze guapo. Hij is onze wat onvolwassen verwende jongste huisgenoot. Hij zit heel erg veel op ons balkonnetje, shaggies rokend en rollend. Met altijd een blikje bier bij de hand. De eerste dag dat de Britten er waren stonden er al verschillende six-packs bier in de ijskast: Heineken, Mahou en Amstel. Ook lagen er flesjes water. Verder niets. Geen eten, dat bereiden ze niet thuis, blijkbaar.
De twee Britten en mijn vriendin Karyn hebben hetzelfde rooster op school. Op maandag hadden zij in de morgen les en Karyn vertelde me tussen de middag, na haar lesdag en voor die van mij, dat er die ochtend bij het opstaan vele lege bierblikjes her en der in de kamer en keuken stonden. Toen zij en Dan ongeveer tegelijkertijd in de keuken kwamen, verontschuldigde Dan Joe en ging gelijk opruimen. Joe stond toen waarschijnlijk nog onder de douche, want dat doet hij lang in de ochtend.      
Dat is dus nog eens een ander sfeertje dan met de twee vrouwen, die glaasjes witte en rode wijn dronken en daarna hun glazen eerst even omspoelden voordat ze iets anders gingen doen.

School is ook niet saai.     
In de ene week les in de morgen op maandag, woensdag en vrijdag en op de andere dagen in de middag. De andere week andersom. In de week is er les van twee verschillende docenten en ze zijn echt allemaal goed en leuk en grappig. Iedereen op z’n eigen manier.    
Dankzij mijn gemopper weten jullie ook dat de samenstelling van de klassen per week varieert. Ik denk dat deze week het klasje het leukste zal zijn. 3 bekenden: Tobi, vandaag (vrijdag) is zijn laatste dag. Sienna, ik zie dat ze komende week nergens ingeroosterd is. En Stefano. Hij en ik zitten volgende week weer bij elkaar in de klas. Volgende week hebben we  5 nieuwen in onze klas. Stefano, Sienna en Tobi zijn jonge twintigers, ik ben echt de oma van het groepje.  Deze week was ook Alessandro bij ons in de klas. Hij was voor 1 week op school. Een Italiaan van rond de veertig, die volgens mij gewoon alleen maar Italiaans spreekt. Zo klinkt het tenminste. Spaans op z’n Italiaans. Hij is nog niet een keer (vandaag is het vrijdag) met een pen of papier gekomen. Omdat ik een overvloed aan pennen heb vraagt hij mij hem een pen te lenen. Prima, geen punt, maar behalve dat compleet onvoorbereid zijn is hij er nog geen les helemaal bij geweest. Minstens 2 keer per les loopt hij de klas uit en komt hij 15 minuten later of zo weer terug. Hij komt aan het begin vd les altijd te laat binnen. Hij glimlacht lief en leuk en charmant, maar ik vraag me gewoon af wat hij eigenlijk komt doen. Waarom is hij hier een week?     
Ik ga het hem niet vragen, hij is er vandaag toch voor het laatst. Maar, het is dus niet saai, ook dankzij Alessandro.

Het weer is ook niet saai.     
Toen ik hier kwam 2,5 week geleden was het koud. Buiten was het koud, mijn kamer was koud, mijn kleren waren koud, ik was koud. Onder de dekens, met zoveel mogelijk kleren aan was het koud. Ik werd snipverkouden, ik hoestte als een gek en voorzag een snelle dood. Paracetamol, hoestdrank en bruistabletten, het leek allemaal niet te baten. Of misschien had het anders allemaal nog veel langer geduurd of was het nog veel erger geweest. 
Maar Valencia werd warmer, ik kreeg een grotere radiator in mijn kamer en mijn kamer werd warmer, ik werd warmer, alles werd warmer. Ik had me niet uit het veld laten slaan. Mij krijg je niet zomaar klein.     
En gisteren liep ik na school (had les in de ochtend) de stad in. 26° zag ik. Écht!!! 26°!!! Ik zag dat 1x, ergens hoog op een thermometer, maar 24° en 22° zag ik meerdere keren.     
Ik droeg daarom een goedgevulde rugzak op mijn rug: bij mijn schriften en pennen had ik ook mijn jas, fleece en vestje.    
Mijn radiator heb ik al twee dagen helemaal niet meer aan.     
Nee, het weer in Valencia is helemaal niet saai!

Nou ja, vooruit, dan toch nog even over huisgenoot Lutz. Lutz is gewoon absoluut niet leuk. Hij praat amper tegen mij. Hij praat wel tegen Karyn. Héle verhalen heeft hij. Maar hij praat alleen maar tégen haar, niet mét haar. Raar om zo genegeerd te worden. Volgens Karyn ben ik in zijn ogen een te sterke vrouw en weet hij daar niet mee om te gaan.     
Wie weet. Het is in ieder geval wel een beetje interessant, maar nou ook weer niet zo heel erg. Dus ik laat hem maar lekker.     
Het is alleen wel raar om soms beiden te staan redderen in de keuken en geen woord te zeggen. 
 

Straks ga ik naar de film Hamnet. Gewoon in het engels, met Spaanse ondertiteling.

¡¡Hasta luego!!