Laatste verhaal: De Val

Het lijkt wel een soort van Zonnebloemreis die ik gemaakt heb.    
Maar dan zonder de verzorging, die erbij hoort.     
 

Wat is er precies gebeurd, vorige week maandag…..                                                                          Die eerste morgen in mijn Franse thuis keek ik uit naar een lekker kopje koffie op het terras, in de morgenzon.     
Koffie was er en alleen de melk ontbrak: maar de Spar is 2,2km bergafwaarts. De was zat in de machine, de melk was zo gehaald. En de zon scheen.
Ik wilde gelijk wat boodschappen doen, dan hoefde ik de rest van de dag niks.    
Bij mijn fiets stond ik met de helm in mijn hand nog even te dubben. Wel of niet de helm op. Voor dat korte stukje. Alsof er een optie was om ‘m niet op te zetten. Natuurlijk ging ie op, dat heb ik me eens voorgenomen: op de toerfiets (wel of niet elektrisch) gaat de helm op.      
Automatisch zette ik de accu aan. Wat een onzin! Ik ging de hele weg naar beneden. Dat was dus niet nodig. De accu kon uit. Direct na de bocht checkte ik de smalle weg: er kwam niks aan, ik ging dus de batterij uitzetten. En dat moet op de batterij zelf, niet op het stuur of zo. Het is een klein snel gebaar, zo gebeurd. 
En net op dat stukje weg ligt een rioolbuis dwars over de weg. Over die buis is geasfalteerd: de ontstane hobbel is niet te zien.  
     
En daar ging ik dus overheen, met alleen mijn linkerhand aan het stuur. Ik ging vast niet heel hard, daar ben ik te schijterig voor, maar 20 km/uur zal ik wel gegaan zijn. En gevallen zal Ik ook zijn. Op mijn linker zij gevallen want, weet ik nu: op mijn linker bovenarm een blauwe plek, op mijn linker heup een blauwe plek, op mijn hoofd gelukkig geen bult of zo, maar wel een gevoelige plek. En het voelt ook alsof ik links boven een gekneusde rib heb. Mijn linker voet is dik, blauw en zeer pijnlijk.     

Wat weet ik nu:
Ik bedacht de batterij uit te zetten. Toen is er een val geweest die ik me niet herinner en wat ik weet van daarna is dat ik naast mijn fiets stond, de fiets op de standaard stond en dat ik besloot om even te gaan zitten op de keien. En dat deed ik. Ik ging zitten.  En ik had veel pijn aan mijn voet.            
Ik ben even later verder naar beneden gefietst, heb koffie gedronken in de supermarkt, heb door de supermarkt strompelend boodschappen gedaan en ben vervolgens teruggefietst naar huis. Teruggefietst!!! Wat een mazzel dat ik dat aandurfde. Dat ik nog verdwaasd genoeg was om dat gewoon te doen!!!!

Waarom ging ik niet huilen? Waarom ging ik ‘gewoon’ door? Wat is dat toch altijd weer voor ontkenning? Of is dat het niet?    

Bij het huis pakte ik de tas uit. Strompelde naar beneden naar de wasmachine en nam de was in een tas mee naar boven om op te hangen. Ik zag een bezemsteel, haalde de bezem er af en had zodoende een stok om me wat makkelijker voort te kunnen bewegen. Want mijn voet deed vreselijke pijn.
Ik liet Peter en Gerda weten dat ik ‘waarschijnlijk gevallen’ was, ik kon (en kan) me de val niet herinneren. Was ik gevallen? Of net niet en had ik met mijn voet alleen maar de val gebroken? En hoezo was ik gevallen? Waarom zou ik zomaar gevallen zijn? 
 

De volgende dag had ik nog zoveel pijn dat het me het beste leek om naar een dokter of in ieder geval naar een plek waar foto’s gemaakt konden worden te gaan.      
Overleg met Gerda en Peter, die onderweg naar Pradons waren, zij regelden dat Saskia me naar het ziekenhuis in Aubenas zou brengen. Saskia had het druk, maar gelukkig lukte het om mij tussen twee klanten door naar het ziekenhuis te rijden.
Toen we die dinsdag over het bewuste weggetje naar beneden reden zag ik de stenen waar ik op was gaan zitten. Ik wees ‘daar is het gebeurd’……en toen gingen we de bijna niet zichtbare hobbel van de rioolpijp over. En ik  begreep ineens waarom ik daar gevallen was: een onverwachte hobbel. Die ik over ging met 1 hand aan het stuur.
Pas twee dagen later durfde ik beter naar mijn fiets te gaan kijken. De fiets had een lichte beschadiging, links op het stuur bij de bel. Toen inspecteerde ik ook mijn helm. Ja, en toen zag ik daarop ook een beschadiging. En langzaam maar zeker kon ik wat er gebeurd was duidelijk krijgen. Want duidelijkheid had ik nodig, natuurlijk.

Op de foto was dus geen breuk in een van de 102 botjes te zien. Nou, dan zou het wel snel overgaan. Die indruk gaf de ziekenhuisarts me tenslotte ook.
Maar dat gebeurde niet. Daarom maakte ik toch maar een afspraak met mijn dokter in Nederland. ‘kon die afspraak altijd weer afzeggen als ik toch snel weer flierefluitend over de kade zou huppelen’.     
En dát gebeurde ook niet. Nee, ik ging gisteren naar de dokter langzaam lopend, met de kruk als ondersteuning en zij kwam tot de volgende diagnose: ingescheurde enkelbanden. En dat betekent: Rust, voet omhoog. En dan na twee weken mag ik ‘m wat gaan bewegen. En ik moet lopen met een kruk.      
Gelukkig is kleinzoon Dajo nét van de krukken af na zijn gescheurde enkelbanden en kan oma nu de krukken gebruiken….      

Eigenlijk vind ik dat ik al genoeg ellende had gehad, dit had niet ook nog gehoeven. Maar ik heb het niet voor het zeggen, dat blijkt alweer.     
Mijn tripje naar Berlijn heb ik gecanceld. Dat zou volgende week zijn. Om mijn Amerikaanse vrienden Cameron en Chris even te zien.
 

Lieve lezers, ik ben weer thuis en ga/moet het rustig aan doen,       
Had jullie liever wat vrolijker verhalen verteld gedurende de trip. Dat moet dan volgend jaar!

Liefs en ik vond het echt heel fijn te weten dat ik een betrokken achterban heb!

🙋🏽‍♀️     🚵🏽‍♀️