Etappe na étappe en dan is het bijna over

Vrijdag troffen Annemieke en ik elkaar in Rouelle-sur-Touvre. Een gehucht 6 km ten oosten van Angoulême, waar zéér weinig te beleven was. We spraken af bij de Intermarché, we deden wat boodschappen, gingen naar onze besproken B&B en daarna moesten wij natuurlijk vieren dat we de komende etappes samen gaan fietsen. Het liefst gingen we daarvoor naar een leuk restaurant, waar we ook een lekker samen-gaan-we-verder biertje konden drinken. Maar het enige restaurant, en dat zag er érg gezellig uit, dat dit gehucht had, was complet. Wel zagen we op Google Maps dat er iets verderop een pizzarestaurant was. En toen we bij dit pizzarestaurant aankwamen bleek het een heuse rode Londonse dubbeldekker te zijn. Tottenham. Hij stond aan de rand van een parkje.    
We liepen er eerst wel langs want we hadden onze zoektocht naar een gezellig café om ons weerzien met een biertje te vieren nog niet opgegeven. We zagen alleen nergens een café.
In de Tabac was bier in de cooler. Vriendelijke meneer liet ons weten dat er in dit dorp geen café was. Helaas. Dus twee halve liters bier in blik gekocht. Heineken ☺️ voor mij en een wit bier voor Annemieke. We vroegen de vriendelijke meneer of hij glazen of bekers oid had. Ja, hoor! Hij had héle kleine kartonnen bekertjes. Voor espresso koffietjes. Wij kregen er twee en waren weer gelukkig, want wij weten maar al te goed: wie het kleine niet eert…..

Bij de dubbeldekkerpizzeria bestelden we daarna voor allebei een kleine pizza.     
In het park vonden we een bankje aan het water in de schaduw. Eerst even toasten met de mini kartonnen bekertjes, tot de randen gevuld met bier!! 

De volgende dag gingen we dan voor het eerst in Frankrijk samen op pad. Voordat we vertrokken hadden we de route goed doorgenomen en afgesproken waar we elkaar zouden treffen voor een pauze. Ons oog was gevallen op een café-restaurant in een dorp, waar we direct daarna rechtsaf moesten volgens de route.
Ik was er natuurlijk als eerste op mijn elektrieke makker. Tegenover het potdichte café-restaurant, waar een stevig bord A VENDRE op bevestigd was was een pleintje met o.a. een klein alimentationnetje met daarin een hele aardige meneer, ontdekte ik. Ik kocht een tomatensap en de aardige meneer haalde een mooi glas voor me van achter en liep met mij mee naar buiten, naar het tafeltje met twee stoeltjes, in de schaduw naast de deur. Hij schonk voor mij de tomatensap in het glas. Très gentil!
Ik installeerde me, keek om me heen, nam een slok van de koele tomatensap en plotseling zette ik me schrap. Zelfs voordat ik het zelf doorhad. Er kwam namelijk iemand onbesuisd aangerend het plein over, mijn richting uit. Mijn hart bonsde in mijn keel!!
Er kwam een jongen van in de twintig aangerend. Hij had een plastic tas in de hand. Hij rende langs me heen de winkel in. En dat was het. Was misschien laat voor de winkel. Er was dus helemaal niks aan de hand. Het duurde wel even voor ik me weer ontspande.   
Wow!!! Trauma’tje, dus. Zo werkt dat dus. Kun je nagaan, ik heb amper iets meegemaakt en nu ben ik al over-alert en schrikachtig.      
Natúúrlijk zette me dit heel erg aan het denken. Mensen die écht iets hebben meegemaakt... Wat zullen ze vaak schrikken. Of zet je dan op een bepaald moment je gevoel uit? Gewoon omdat je moet vergeten. Wat is dat toch vreselijk!

Annemieke kwam, zij nam ook een tomatensap en ook voor haar schonk de aardige meneer de sap in een glas. En zo zaten we even samen op het pleintje en dronken we samen tomatensap.      

Het is natuurlijk wel even wennen! Ineens fietsen we samen, nemen samen beslissingen. Boodschappen wel of niet. En wat gaan we dan halen? ‘Gaan we dít doen? Of doe je liever dát?’    
Maar buiten dit soort praktische zaken is het leuk om dingen samen te doen, routes te bespreken, de juiste fietskleding door te nemen, vroegere relaties onder de loep te nemen……     
Ach, je weet wel!!

Het is nu maandagavond. Morgen de laatste fietsdag!!! Echt waar! De laatste fietsdag.   
Natuurlijk ga ik minstens nog een keer uitweiden over deze fantastische trip!!!    
Ja jongens, het einde is in zicht!!!