Huesa Cazorla

Na mijn bezoek aan de kliniek, ik moet er morgen in Cazorla weer naar laten kijken (hospitaal hopping), dronken Cock en ik nog wat samen in de zon. Ze kreeg op dat moment een appje dat de startmotor er ingezet werd en ze de auto om 13 uur op kon halen. Ze had wel nog een nacht in het hotel geboekt. Ze was ook op weg naar Cazorla, waar ik nu ben.     
We keken samen met het half uitgelopen dorp naar de werkzaamheden van de wegwerkers. De mensen uit het dorp bespraken wat er gebeurde. Er moesten stukken asfalt gelegd en aangestampt en keurig bijgewerkt worden.     
We waren niet de enigen die met interesse de werkzaamheden volgden. Het dorp was wat uitgelopen, er werd onderling overlegd en er werd bewonderend geknikt en gewezen.
Deze werklui hadden wij al eerder gezien in de morgen: terwijl wij ons ontbijt namen met koffie en tostada’s kwamen de mannen regelmatig binnen om even een shotje achterover te slaan. Is dat dan misschien de beste oplossing om tot zo’n pracht resultaat te komen?

Cock maakte nog een foto van mij bij mijn vertrek en ook dit keer voelde het gek om een hele prille vriendschap vaarwel te zeggen.
 

Dit was zó’n heerlijke dag!! Zo’n mooie, fijne route. Nee, niet adembenemend, wel rustgevend. Ik had zicht op honderdduizenden olijfbomen. De bomen die ik kon zien zaten vol met bloemetjes, het begin van de olijven. Zóveel!! Hoeveel olijfolie zal dat zijn? En pas in november/december zullen de olijven geoogst worden. Mooi hè, hoe dat toch gaat?! De natuur gaat gewoon door. Weten die olijfjes veel? Wel formatie, geen formatie, Joost Klein zingt wel of niet, gewoon blijven groeien, dat doen de olijfjes.

Ik knapte zo op van deze fietsdag. Het was niet ver. Wel flinke klimmen, vele malen lange stukken 9%, maar met mijn Jeff-accu kon mij dat nauwelijks deren, ik klom met een gerust hart en ik keek om me heen en hoorde de vogels en sprak zelfs de olijf-embryo’s toe.    

Mijn studiootje was aan het begin van Cazorla. Een kamer beneden, reed de fiets zo naar binnen.    
Deed, voornamelijk met 1 hand door een vinger die niet nat mag worden, een was, hing die nog op en ging toen Cazorla in. Wilde even zien waar ik morgen met vinger en al moest verschijnen.     
Dat was een pittige, maar hele mooie, wandeling door dit onvoorstelbaar mooi en sympathiek dorpje. Door smalle straatjes, waar net 1 auto doorheen kan. Als wandelaar duik je een portiek in. Ik glimlach dan naar de bestuurder, waarmee ik bedoel: ‘wat een fijne samenwerking, hè?!’, maar het knikje, het bedankje, is hier niet gebruikelijk. Zelfs niet naar de twee oude dorpsgenotes, die zich hier niet zonder stok kunnen verplaatsen.
Toen ik bij de plaats van bestemming was, de Urgencias, zag ik dat deze vlakbij mijn route van morgen ligt. Dus morgen met fiets door het dorp klauteren en mijn vinger laten verzorgen. 
 

Ik had dus de lokatie van de Urgencias gevonden, het dorp gezien en ook ontdekt dat er deze dagen feesten zijn ter ere van de patron van het dorp: San Isicio. En dat soort vereringen gaan gepaard met tromgeroffel, verkleedpartijen en een prachtige, ontroerende processie. Iedereen lijkt trots, kinderen zijn blij en lopen mee met hun instrumenten. Sommige meisjes en vrouwen gaan gekleed in Middeleeuwse gewaden. Ik werd verdorie echt ontroerd toen ik voelde hoe de mensen uit dit dorp dit met elkaar beleven en trots door de straatjes de patron eren.

Inmiddels is het in de morgen. Ik ga richting mijn volgende hotelletje en natuurlijk eerst even naar de Urgencias!