Lil als manager

Jullie weten natuurlijk dat ik het managementschap in mijn bloed heb! Als ik ergens het idee heb, de zekerheid heb, dat het beter kan zoek ik naar mogelijkheden om de situatie te verbeteren.     
Zo ook hier. Op deze vrije dag kan ik de boel eens goed in ogenschouw nemen.     
Het is er in zekere zin allemaal. Honderden huisjes, los en geschakeld en gesitueerd rond het plein waar alles gebeurt: de bar annex restaurant; het podium, naast de ‘salle de spectacle’; het zwembad, ik moet zeggen: zwembaden: het ‘diepe’, L-vormig aan het pierebadje. In het pierebadje staat een grote paddenstoel waar permanent water van stroomt. Dat staat leuk en is vast ook leuk voor de kleintjes. Er komen twee glijbanen uit in het pierebadje, eentje van 6 treetjes hoog, de ander van 12 flinke treden. En die hogere maakt een bocht.

En dan ‘het diepe’, daarin komt een dubbele nog hogere glijbaan uit. Daar kun je naast elkaar vanaf glijden als je een wenteltrap beklommen hebt. Ik ga nu niet tellen hoeveel treden hoog. Best hoog in ieder geval.  
Rondom de zwembaden vele ligstoelen. In schaduw en zon, het is allemaal mogelijk

Op dit moment, 11 uur in de morgen, heerlijk weer, is er niemand in of bij het zwembad.

En dan de honderden huisjes. En gras rond of naast deze huisjes. Nou ja, gras….Daar wordt geen onderhoud gepleegd, dat is duidelijk.    
Ik ken, gelukkig, alleen mijn eigen huisje van binnen en ook daar is het eigenlijk ‘net niet’ of wat mij betreft ‘net wel’. Het deurtje van de doucheruimte sluit ‘net niet’ dus de badkamervloer staat blank na een douche. Maar ja, dan die douche: eerst flink mijn best doen het water op temperatuur te krijgen, en als dat dan eindelijk gelukt is en ik me lekker sta in te zepen wordt het water koud en blijft het koud 🥶      
En we hebben hier te maken met een geiser, dus niet met een boiler.      
Hierover ben ik toch maar even gaan praten met iemand bij de receptie. Er wordt een technicus gestuurd……hoop ik

Ik heb flink wat huisjes om me heen, maar weinig huisjes zijn bezet. Dus heerlijk rustig. Iets verderop ‘wonen’ 3 meisjes met hun ouders of grootouders. Denk dat de meisjes 5, 8 en 9 zijn. Een van die meisjes roept regelmatig ‘bonjour’ naar me. De andere 2 zijn daar niet zo mee bezig.

En dan nog even de animatie:    
Alles gebeurt natuurlijk op het plein.    
Zondagavond was daar de informatie over wat er deze week allemaal te doen is op dit terrein. Muziek, dansen, petanque wedstrijd, spelletjes met de kinderen, karaoke en gisteren was er ook nog een soort van pubquiz.     
Ik kwam gisteren op het plein rond half 7 en er was dansles. De meneer met het gestreepte t-shirt (medewerkers van deze camping dragen blijkbaar allemaal zo’n t-shirt) gaf salsales. Hij is beweeglijk in de heupen, zijn aandeel was niets mis mee. Op het podium, de benen losjes over de rand, zaten 2 mannen en drie vrouwen en net als meneer-gestreept-met -de-beweeglijke-heupen stonden en dansten er drie vrouwen op de ‘dansvloer’, de betegelde grond voor het podium.
Uiteindelijk werd er door 5 vrouwen dansles genomen, na een tijdje was er nog 1 vrouw van over, die met plezier, dat zag je wel, door de dansleraar zwierig over de dansvloer geleid werd op heerlijke muziek. De moeilijke draai ging dan misschien niet helemaal goed het plezier was er niet minder om.      
Na de dansles, misschien een kwartiertje later, begon een quiz, zoiets als een pubquiz. Meneer-gestreept stuurde met veel allure de vragen naar het publiek.    
Het publiek bestond uit een tafeltje met twee vrouwen met hun jonge kinderen + een tafeltje met een man en een vrouw + een tafeltje met 2 oudere stellen, flink rokend, flink drinkend, flink etend en met heel veel lol. En dan nog een tafeltje met een man en vrouw en hun zoontje van een jaar of 2,5/3. Dit jongetje kwam mij in onvervalste Franse brabbeltaal veel vragen stellen en elke keer ging hij weer tevreden na mijn Nederlandse antwoord iets anders doen. Tot hij een nieuwe vraag had, dan kwam hij weer……wij begrepen elkaar.     

Meneer Gestreept stelde zijn vragen en degene die het antwoord dacht te weten gaf dat antwoord luid. En dat zorgde vaak voor applaus en hilariteit.      
Ik had op deze vragen geen antwoorden.

Jullie hebben nu waarschijnlijk wel een indruk van deze camping. En misschien ook wel van de charme, zoals ik dat zie.      
Want als ze het anders zouden willen: alle huisjes keurig opgeknapt, haakje aan de deur zodat ie open blijft en ik er geen stoel voor hoef te zetten, doortrek (doordruk) systeem van de wc verbeteren zodat het niet blijft hangen, zorgen dat alle drie de deuren naar het terras open kunnen, gordijnen goed ophangen, deuren van wc en slaapkamer anders ophangen zodat niet de een dicht moet als de andere open gaat. Ook een wasteiltje is geen overbodige luxe. En fijn dat er een wasrekje is, maar een setje knijpers zou heel fijn zijn.    
De grond om de huisjes moet onderhouden gaan worden, bloemen en planten moeten mooie plekken krijgen, misschien zelfs ergens een kruidentuintje.  

Maar als dit alles gebeurt is het anders geworden. En het kost ook een vermogen en dan zijn er vast heel veel mensen, die hier niet meer kunnen komen.

Ik laat mijn managementskills weer met rust en wacht op de technicus die mijn geiser komt maken.

Ondertussen zit ik ontspannen op mijn terras. Kijk zo nu en dan op naar de lawaaierige duiven, met hun klappervleugels. De wielewaal zingt, wát een prachtig gezang!!!

Goed leven hoor, met zo’n dagje niks met mooi weer en wat mijmeren en een boekje lezen.