Wat onrust en toen weer wat rust

Woensdag 29 mei.      
Ik vier mijn laatste avond Spanje!! Zit in een prachtig café op de Ramblas in Figueres. Ietsje verderop, op het plein, zitten heel veel mensen. Daar liep ik naar toe, daar wilde ik ook zijn.    
En toen kwam Ik langs dit café. En ik keek naar binnen. En toen liep ik door. En toen liep ik terug. En keek weer naar binnen.      
Ken je dat? Je wil daar gewoon naar binnen. Zelfs niet leuk buiten, waar iedereen je kan zien zitten, waar je een onderdeel van het straatbeeld zou zijn, maar binnen zitten omdat de sfeer binnen zo goed voelt.     
En hier eet ik mijn salada mixta, en maf als ik ben (laatste avond!!) eet ik daarna nog een portie calamares Romana. En natuurlijk drink ik een paar tapbiertjes.

Ja, Spanje zit er op. Het allerleukste waren de lessen, waardoor ik veel gêne kwijt ben. En denk niet dat ik, door 10 dagen Spaanse les van 4 uur per dag, nu vloeiend Spaans spreek. Tuurlijk niet! Maar ik babbel zo nu en dan een stukkie weg en begrijp heel veel van wat er gezegd wordt!!    
Volgend jaar zéker weer!! Maar dan 2 maanden!   
En daarna niet fietsend terug.      
Nou ja, dat zien we volgend jaar weer.     
Eerst maar weer eens Frankrijk in!!

Vrijdag 31 mei.      
En daar ben ik nu al weer twee dagen.     
Hoe is dat gegaan én waarom even deze radiostilte van mijn kant?        
Dat laatste heeft alles te maken met het feit dat ik me voorgenomen heb pas weer te schrijven als ik niet weer hoef te vervallen in het gemiep over mijn algehele gesteldheid. Want die is nog niet helemaal goed. Ik noem het maar even het domino-effect: Infectie-Antibiotica-Lichamelijke reacties op deze antibiotica-Diarree (nu, vrijdag, 11 dagen)-Uitdrogingsverschijnselen (hoofdpijn, misselijk, vaak lusteloos, geen energie)       
En zo zat ik in Figueres, nog denkend dat ik de Pyreneeën over zou fietsen. Toch was me ook door 2 mensen voorspeld dat het zou gaan regenen. En toen een nacht niet slapen. ‘s Morgens (30-5) met Hank aan de telefoon, ik voelde me zo beroerd en stond te tollen op m’n benen. ‘Je kunt nu niet gaan fietsen, te gevaarlijk!!’ Naar het station. Kaartje voor de trein kopen naar Perpignan nadat me verzekerd was dat de fiets gewoon mee kon. Wat was ik blij, maar toch vertrouwde ik het ook niet helemaal.  Zo tollend ging ik ruim op tijd door de scanner. Ruim op tijd, zeker, maar door de scanner? Nee. Een wat onzekere jongen hield me staande. Of de tassen eraf konden. Fluitje van een cent, geen probleem. Voordat ik aanstalten maakte om ze er af te halen kwam de volgende vraag: of ik de fiets even in wilde klappen…..Mijn robuuste, stevige, Santos een vouwfiets??? Natuurlijk wilde ik eigenlijk minzaam lachen, maar dat was in een situatie als deze niet slim.     
Hoe dan ook: de fiets kon niet mee. Of ik nou in mijn wat gebrekkige Spaans vertelde dat ik aan de meneer achter de balie had gevraagd of de fiets mee mocht in de trein (Sí sí sí), ik kwam er niet door.     
Niet verbaasd en nog steeds tollend liep ik naar buiten, waar de taxi-chauffeurs wachtten op de trein uit Perpignan.     
Daar stond ik met mijn niet-opvouwbare Santos, waar de tassen makkelijk afgehaald konden worden.      
Er stond geen taxibusje. Voelde me beroerd, nu dubbelop. Maar ik liet me niet zomaar wegsturen. Hank had nog de tip gegeven (om de fiets in de trein te krijgen bij weigering) te gaan huilen. Maar dat kan ik niet. Ik krijg juist iets strijdvaardigs. Dus ik huilde niet en legde uit dat Fiets en ik naar Perpignan wilden.    
Ik ging op het bankje zitten toen 1 van de taxichauffeurs begon te bellen. 4 mannen en 1 vrouw, waarvan de mannen belden en overlegden en mij lieten weten dat ze er mee bezig waren. De vrouw, jong, niet. Die liet alleen maar, te pas en te onpas, weten dat het niet kon.      
Ik kreeg een telefoon aan mijn oor en iemand zei dat hij er om 12 uur zou zijn.      
En toen vroegen 2 van de 4 mannen of de tassen er af konden. Sí sí, fácil. En ineens ging de achterklep open, werden de achterstoelen neergeklapt, ik begreep wat er ging gebeuren en wipte de tassen eraf, fácil fácil!! De mannen haalden het voorwiel eruit, fácil, fácil, en legden gezamenlijke de fiets achterin. Fácil! Geen probleem.      
Ik was dan wel tollend, maar ook heel erg blij!!         
En zo ging ik de grens over. Francia France.    
Rond 11 uur was ik in Perpignan. De chauffeur hielp me nog even met het wiel (moest het later toch nog iets beter doen) en hij vertrok. Ik zocht een café voor een kopje thee en de wc en bekeek mijn route naar Thuir. Onderweg zou ik wel een apotheek tegen komen om ORS te kopen. Had ik ook al niet aan gedacht. Tuurlijk, ik ben hartstikke aan het uitdrogen. Drink veel te weinig water (want dan moet ik natuurlijk nóg vaker naar de wc, domme gans) en verlies heel erg veel vocht. En zo word ik natuurlijk al beroerder. Hoe onnozel kan ik zijn…
Na ongeveer 30 km fietsen was ik bij mijn hotel (een motel, dus, geweldig) en was ik 3 apotheken verder. Allemaal gesloten 😳😳 Nadat ik me geïnstalleerd had fietste ik naar Thuir. Ook dáár bleken de twee apotheken gesloten. Opgezocht op het internet: apothekersstaking in Frankrijk!!! Op die ene dag.
In de grote supermarkt zocht ik op of ik ORS zelf kon maken. Ja. Nodig: water, suiker en zout.      
Dat is nu even mijn lijfdrank, mijn eigen ORS!

Zaterdag 1 juni.      
Ik was in Thuir, liep wat door het een beetje toeristische dorp en lag ‘s avonds vroeg in bed. Heerlijk geslapen. Mijn nieuwe lijfdrank in de bidon en zo kwam ik via een waanzinnig mooie tocht naar dit mini-dorpje Tuchan.

De tocht voerde me door de bergen (wederom ‘dank lieve accu-Jeff!!’), met een gruwelijk sterke wind uit het Noord Westen, windkracht 6.     
Handen aan de remmen, want door de haarspeldbochten en de hoogte kon er elk moment een windstoot komen. Zo blij met mijn spiegeltje, want ik fietste bij voorkeur midden op de weg, ook in dit geval door de wind. Ik kon nu goed zien of er achter me een auto aan kwam.   
Over het algemeen zijn automobilisten heel sympathiek voor fietsers, maar je moet altijd alert zijn op die ene die dat niet is.

Het is ochtend en tijd om weer op te stappen. Heb net warm vers brood en twee warme croissants gehaald. Maar helaas, dat is wat te veel. Dat krijg ik niet op. Ik laat 1 croissant achter voor mijn hoogzwangere host.     
 
Mijn darmen zijn nog steeds niet rustig, maar al een stuk beter. Voel me ook weer wat sterker worden.      
Vandaag naar Capestang, ook weer de bergen in en helaas ook weer die sterke wind.     
 

Opruimen hier en wegwezen!!