De ballon wordt hoe langer hoe leger

Woensdagavond appten Jeff en ik met elkaar. Ik was benieuwd waar hij was: nog/weer in Valencia of noordelijker op weg naar Amsterdam?  
Hij bleek in Valencia te zijn en we besloten samen nog ergens een biertje te drinken. Zijn nieuwe camper uit 1992 stond op een parkeerplaats bij een camping in Valencia. Als hij vanuit de plek waar hij net klaar was met zijn pizza eten naar zijn camper zou fietsen zou hij wel een beetje bij mij langs fietsen. Ik prikte een bar, voor hem op weg naar en niet te ver van zijn camper en voor mij 10 minuten lopen van huis. Daar spraken we af en het bleek ook nog een leuke plek en een leuke bar. Aan een plein met meerdere cafés en natuurlijk een kerkje.    
Leuk! Weer wat lief en leed gedeeld en een biertje gedronken. Wat een goed plan van Jeff om Valencia (provincie en stad) aan te doen. Gezellig! we namen afscheid, voor Jeff hier nu nog 1 volle dag, vrijdag weer naar huis. Voor mij nog een paar dagen. Zo gaat dat.     

Vrijdag vroege avond:    
Ik voel me nu als een luchtballon die flink vol lucht zat en toch ineens, redelijk ongemerkt,  leeg was.  Bliblublublublu…brrrrrrr En dan is er nog zo’n zielig wat uitgerekt ballonnetje over, dat weer opgeblazen wil worden, maar ook niet de kracht heeft zich te laten opblazen. Ik ben even uitgesociaald. Heb vandaag met hechte en echte gemeende hugs afscheid genomen van mijn vriendinnen Bora en Hilde. Weer twee mensen die een stukje van me zijn geworden. Zo gaat dat in mijn leven en natuurlijk ook in het leven van heel veel andere mensen. Het is mooi om mensen toe te laten en ik weet dat ik vaak mensen ook weer moet laten gaan. En zo ben ik dan weer zo nu en dan een idiote sentimentele troel. Ik geniet meestal met volle teugen en dat betekent ook dat ik met volle teugen los moet laten.

Gisterenavond had ik me op een lijst gezet om met wat anderen van school naar het Museo Hortensia Herrero te gaan. Een museum met overwegend moderne kunst Ik vertel je nu: dit museum is een absolute aanrader. Ik zou bijna willen zeggen dat ook al hou je niet van moderne kunst, je in dit museum iets of meerdere dingen zult zien waarover je later nog zult nadenken! Echt waar. 
Een reden waarom Ik besloten had met een groepje van school te gaan was omdat het random groepje daarna samen ging eten. Ik besloot dat nu toch ook een keer te doen: met wat onbekenden van school te gaan eten. Toen Bora mijn naam op de lijst had zien staan had ze zich ook ingeschreven, maar uiteindelijk zaten we niet naast elkaar. Ik zat dat dus naast mij redelijk onbekenden. Ook al denken velen anders over mij: ik zie daar dan toch wel wat tegenop. Door het museum liep ik gewoon alleen. Én dus: wat prachtig! Daarna lekker en zéker gezellig gegeten met z’n 9-en. 
Nou ja, tja, vanmorgen de laatste reguliere les van Esther en daarna conversatie van Ailor (of zoiets, een Baskische man).  
En toen was het afgelopen. Toen stapte ik voor de laatste keer hier de school uit, het pleintje op naar mijn fiets. Het was fantastisch zonnig weer en ik besloot naar huis te fietsen, daar wat te eten en daarna naar het strand of zo te fietsen. Maar toen ik in het park, dus de langgerekte droge rivierbedding van de Turia, aankwam en om naar huis te fietsen linksaf moest, ging ik rechtsaf. Ineens besloot ik nu naar de aangeraden Playa Patacona te fietsen. Dat is een strand ten noorden van Valencia. Dan zou ik daar mijn broodje eten en genieten van de zon. Ik moest onderweg dan nog wel even kaas, een banaan en een fles water kopen. En zo fietste ik door dit echt fantastische weer langs het strand naar mijn doel. Daar een lekker bankje gevonden en nog steeds als volle ballon at ik mijn boterhammen en zat ik wat te mijmeren. Ik wilde duidelijk niet te veel stil staan bij het feit dat het er op zit.  

Toen ik deze reis boekte was ik nog in dubio over welke dag ik terug zou gaan…..Vrijdagavond? Of misschien was zaterdag wel slimmer. Stel dat ik geen zin meer had en weg wilde dan zou zondag wel wat laat worden….Maar het werd zondag. En dan niet te vroeg, want ik moest me niet hoeven haasten. Dat zou ik vast niet leuk vinden.     
Zodoende heb ik morgen nog een volle vrije dag. Ik weet nog niet precies wat ik ga doen. Mogelijk, zelfs waarschijnlijk, breng ik morgen al mijn fiets terug in plaats van zondag. Maar ja, ik ben nu leeggelopen, dus hoef er nu niet over na te denken en al helemaal niets te plannen. Ik zie morgen wel.

Toch?