Dagje uit

Vrijdag wilde ik weten hoe mijn rooster voor volgende week is: welke dagen heb ik in de morgen les en welke in de middag? Ik zag mijn rooster: maandag- woensdag- en vrijdagmorgen en dinsdag- en donderdagmiddag. So far so good………Maar wat ik verder zag was absoluut niet goed 😱 Op de ochtenden les van Esther, daarover meer, en op de middagen les van PABLO!!   
Over Pablo heb ik het dus uitgebreid gehad, maar in de loop van het verhaal van vandaag zul je veel meer over hem horen, nu eerst over Esther.     
Ik zal vertellen hoe ik al met klasgenoten over haar gepraat heb. Esther is een hele aardige vrouw, maar ze kan geen les geven. Ik heb de afgelopen week les van haar gehad en kwam er achter dat ze niet heel snel, op gewoon español snelheid, praat om ons uit te dagen, maar omdat ze niet doorheeft dat we er bijna niets van verstaan. Alleen Alain reageerde, maar die zat dus wat niveaus te laag, wat hij zei niet erg te vinden. Hij praat al jaren Spaans met zijn Spaanse vriendin. En zo werd er gezellig gebabbeld door Alain en Esther en glimlachten wij mee. Zij had blijkbaar niet door dat wij niet meepraatten. Ik overdrijf een beetje, ze heeft ons echt wel wat bijgebracht. Maar niet zoals een aantal anderen. Die vertellen iets en vragen dan: ”Vale?” (Okay?) en zien of horen dat we vragen hebben en benaderen het onderwerp op een andere manier.    
Esther zegt ook veel ‘vale’, maar voor haar is het gewoon een stopwoordje.    
Ach, met Esther gaat het wel lukken. Ze spreekt geen Engels en een groot nadeel is daardoor dat ze nooit een andere taal heeft hoeven leren en dus ook blijkbaar niet begrijpt tegen welke moeilijkheden je dan aan kunt lopen.  
 Ik heb me nu voorgenomen met haar te gaan praten en te vragen langzamer te praten én (ook heel belangrijk) niet van die hele lange zinnen te maken. 
 

Gisteren, zaterdag, was ik op stap met een stuk of 20 anderen van de school. Met een bus!! We moesten ergens (40 min fietsen hiervandaan) verzamelen. Aanwezig zijn om 8:15uur! En hoeveel moeite ik ook altijd heb met toegeven dat ik wat ziek ben: donderdag werd ik wakker met hoofdpijn en vreselijke keelpijn. Maar dat kunnen we hier niet hebben, hè?! Dus geen koffie in de morgen, wel thee, op donderdag, vrijdag en zaterdag. En paracetamol en paracetamol en paracetamol. De bronchiën laten zich voelen. Inmiddels (zondagmorgen) is het wat los aan het komen. Poehpoeh, ik heb gelukkig niets hoeven cancelen!!!  
Dus ik om 7.15 de deur uit, bepakt met vele extra warme kleren (alles wat ik bij me heb) omdat voorspeld was dat de plaatsjes waar we naartoe gingen in de bergen liggen en het dus er koud zou zijn. Voorspelling: 5°C. En ze kregen gelijk. Dubbele thermoshirts (ik had er gelukkig per ongeluk 3 bij me), nou ja, veel aan en veel mee. Want als ik me ziek voel ga ik gelijk in de warme-kleren modus.     
Op de plaats van bestemming fiets keurig met 2 sloten vastgezet en richting de al wachtende bus gelopen. Kwam Peter tegen en zo stonden we samen te wachten. Voor Peter was dit voorlopig de laatste week op deze school. Jammer, want op de een of andere manier worden vriendschappen best wel hecht als je voor een korte tijd met elkaar om zult gaan. We zaten naast elkaar in de bus en deelden weer veel.    
Johnnie was onze vertegenwoordiger van school. Hij is een van de personen die op school achter de balie te vinden is.  
Hij stond bij de bus en zei ons gedag. Ik vertelde aan Peter wie ik de komende week als docenten had. Hij begreep precies waar ik van baalde.    
De bus vertrok om half 9. Dat viel me heel erg mee!! Na twee uur, met 1 tussenstop, waren we in Albarracín! Een heel oud, prachtig dorp. Een gids stond ons al op te wachten. Een vrouw uit het dorp, die heel goed Engels sprak en veel leuke details wist te vertellen. Anderhalf uur liepen we achter haar aan en met haar mee. Na de rondleiding besloot een groot deel van de groep naar boven te klimmen, waar een soort van oude uitkijktoren stond. Ik dan natuurlijk ook. Dat was echt een flinke klim. Ook geklauter. Omhoog was het zeker anderhalf uur. Blij dat mijn beenspieren dit aankonden. Het allerlaatste stukje vond ik heel eng. Over een smal rotspad naar boven met links toch wel een diepte. Ik twijfelde, wilde ik dit wel? Ik vond het ENG!! Iemand zag mijn twijfel en bood aan me te helpen. Stevige hand, ik hoefde niet te kijken, en ik was boven. Mooi prachtig prachtig, maar……..ik moest daar ook weer naar beneden. Waarom was ik in hemelsnaam naar boven gegaan! Ik wíst dat ik hulp moest vragen. De angst zat tot ergens in mijn onderbuik. Toen Johnnie er aankwam en ik zag dat hij zonder moeite over de losse stenen liep vroeg ik hem of ik met hem mee mocht lopen. Ik heb hoogtevrees en het was eng. Diep en rotsig. En natuurlijk wilde Johnnie helpen. Hulp en steun van Johnnie vóór me en van iemand anders achter me en zo kwam ik heelhuids weer de paar meter lager. Verder naar beneden lopend bleef ik natuurlijk voorzichtig doen.
Ah joh, en als ik dan beneden ben ben ik echt weer eens trots en blij dat ik dit gedaan heb. Toen Peter zei dat hij bewondering voor me had dat ik die klim gemaakt had liet ik niet echt mijn trots zien en deed ik nonchalanter dan ik me werkelijk voelde. Wel zei ik eerlijk dat ik het fijn vond dat ik dat nog kan.   
Beneden in het dorp gingen we met z’n 7-en ergens lunchen. Tja, en toen werd de school toch wel doorgelicht. Hilde (klasgenote van afgelopen week en ook van komende week) en ik vertelden wie onze docenten zullen zijn de komende week. Nou, die Pablo…..daar blijkt echt veel over te vertellen zijn. Iedereen had wel een verhaal over hem. Dingen als: gapen omdat hij blijkbaar de stof te saai vindt om te onderwijzen; met z’n hoofd op tafel gaan liggen alsof (?) hij gaat slapen; uitgebreid gaan appen tijdens zijn les zonder zich iets aan te trekken van de studenten. Amelie zat in een groep die en masse besloot na de pauze niet terug te gaan naar de les omdat Pablo respectloos met de studenten omging.     
 Johnnie zat bij ons aan tafel. Hij blijkt een vrijwilliger te zijn uit Engeland, die in Engeland Spaans en Frans studeert. Hij is dus soort van deel van de staf en neemt ook lessen. Hij weet dus meer en bleek het geen probleem te vinden mee te praten en te vertellen dat de staf van school van de problemen rond Esther en Pablo weet. En blijkbaar niets doet. Dat wordt dus dolle pret volgende week. Ik stap er met open vizier in en laat me niet de kaas van het brood eten!!!

Hoop ik.

Het was gisteren echt een superleuke dag!! Ook nu gold weer: je kent elkaar amper, maar we hadden zoveel lol! En ik ging me echt al beter voelen (wat betreft het ziekzijn).
Na Albarracín gingen we naar Teruel. Een stuk groter, we hebben hier nog 2 uur rondgelopen en daarvandaan weer met onze bus terug naar Valencia.
Om kwart voor 8 was de bus weer op het vertrekpunt.     
Ik fietste naar ‘huis’ door de stad. Zaterdagavond, hartstikke druk met mensen die uitgingen. Voornamelijk om te gaan eten, denk ik, want die gekke Spanjaarden gaan rond die tijd aan tafel.    
 

En nu ga ik zometeen op de fiets. Het is mooi weer, eindelijk eindelijk!

❤️❤️❤️❤️