Maandag 30 juni vertrek. Of niet?

Achteraf gezien begrijp ik echt niet waarom ik niet goed voorbereid was op de busreis. Oftewel: ik wist dat ik op 30 juni om 18 uur bij Amsterdam Sloterdijk met Cycletours zou vertrekken en op 1 juni om 6 uur in Langres weer uit zou stappen. Maar…..hoezo fiets ik om 17 uur weg van de boot zónder precies te weten wáár bij Sloterdijk ik op moest stappen? Vol goede moed fiets ik langs Kingsfordweg , ergens dacht ik te weten dat daar de bus zou staan. Geen bus met fietskar erachter te zien. Een stukje verder stonden de streekbussen. Ik fietste dat terrein op. Geen bus met fietskar erachter te zien. Terug en een stukje verder rechtsaf slaan en vóór het station langs. Geen bus met fietskar. Op een plek links van het station zie ik allemaal groene bussen, de Flixbussen. Daarvoor moest ik weer naar het fietspad en een stukje verder rechtsaf. Vele vele flixbussen. Ook een Duitse bus en zelfs een bus van BlaBlaCar. Maar geen bus met fietskar erachter. 17:39 uur. Ik werd nu toch echt nerveus. Ik belde naar Cycletours. Voicemail, kantoor gesloten. Ze gaven een noodnummer. Shit, geen pen. En geen papier, wel een dikke viltstift en mijn flessenhouder. Ik belde weer. Noteerde het noodnummer met de viltstift op de flessenhouder. Ik belde dat 06-noodnummer. Voicemail!! WTF!!!!    
Ik zocht Cycletours nog eens op en vond, buiten hoofdkantoor Breda, een idioot adres in Amsterdam. De Gyroscoopweg, nog nooit van gehoord, maar niet heel erg ver bij Sloterdijk vandaan. Geen tijd voor nadenken, ik scheurde er naartoe. Kwam op een industrieterreintje, kon het juiste huisnummer niet direct vinden, maar het allerbelangrijkste: ik zag nergens een bus, laat staan bus met fietskar erachter. 17:55uur en de paniek was all over. Ik maakte al een nieuw plan om mijn fietstocht te beginnen toen ik gebeld werd: Remco van Cycletours. Ze misten me. Wow!!! Gehaast en zwetend vertelde ik dat ik niet wist waar ik op moest stappen. Hij vroeg waar ik was. Gyroscoopweg. Nou, daar had hij nog nooit van gehoord. Hij vertelde dat ze op de hoek van Kingsfordweg en nog een andere weg stonden. Gelukkig wist ik de Kingsfordweg en ik zei dat ik er aan kwam. ‘We zijn hier nog wel 10 minuten, hoor” zei hij als geruststelling bedoeld, denk ik. Dat was niet genoeg voor mij, maar nu we contact gehad hadden en hij wist dat ik er aan kwam had ik er alle vertrouwen in dat ze niet zonder mij zouden vertrekken. Toch spurtte ik weg. En natuurlijk kreeg ik op dat moment een foutmelding: er was geen verbinding tussen de motor en de trapondersteuning. Dan maar zonder ondersteuning, al fietsend rommelde ik aan de kabeltjes. Hij deed het weer. Toen knapte het rubbertje waarmee de telefoon vast zat op mijn navigatiesysteem. Geen tijd voor reparatie. Ik legde mijn telefoon open in mijn open stuurtasje, zodat ik toch nog de kortste weg naar de bus kon vinden. Het fietspad nam ik niet. Dat hobbelde te veel, zo zou mijn telefoon uit mijn stuurtas hobbelen. Geen fietspad, dus, maar wel wachten bij rode stoplichten.   
Eindelijk kwam ik weer aan bij de Kingsfordweg. Halverwege. Ik keek links en rechts. Ik stak over. En toen zag ik links twee mannen. Een met een wit overhemd. En die zwaaide. Wow!!!! Wát een opluchting.     
De mannen pakten mijn fiets aan terwijl ik de tassen eraf haalde. Ze draaiden het stuur en vertelden waar ik mijn bagage kon deponeren. Remko vertelde dat hij wist dat er 7 mensen mee moesten en er waren er maar 6. Vandaar dat hij belde. Ik vertelde dat ik me pas in deze paniektijd had gerealiseerd dat ik, behalve de bevestiging dat ik mee kon op 30-6, geen informatie meer had gehad. “Geen kaartje van de opstapplek?” “Nee, helemaal niks” Ideaal om nu de schuld bij Cycletours te leggen, maar ik was natuurlijk een grote oen om daar van te voren helemaal niet over na te denken.    
Zwetend, verhit, panieklozend stapte ik de bus in en ik bood mijn excuses aan de andere 6 aan. Ik legde, al nahijgend, de situatie een beetje uit. Ik ging me installeren, bijna vooraan, direct vóór een man en vrouw. En toen zei die man: “En dan niet even het noodnummer bellen, niet echt slim” WAT EEN LUL!!! En ik nog zeggen dat ik dat wel gedaan had enz. Oh, dit was voor mij weer zo’n typische man! Een arrogante betweter!! Iemand die dacht op de slimheidsladder 120 sporten hoger stond dan de vrouw!!!!

De eerste stop was in Utrecht, daar zouden we 14 anderen oppikken.    
Maar eerst moesten we blijkbaar de file in. Met onze bus met fietskar. Om half 8 waren we bij de opstapplaats bij Utrecht. Terwijl de fietsen werden ingeladen kwam een vrouw van achter in de bus naar me toe. Ze zei: “Wat moet dat naar geweest zijn! Je zult wel in paniek geweest zijn” Gelukkig, iemand die het niet beter wist maar begrip toonde. Ik bedankte haar. Ze begreep misschien niet precies waarom.   
Wij wel. 
 

Start Amsterdam: 6457km op de teller