De eerste dag in Frankrijk

In Eindhoven zouden nog 10 fietsers de bus in komen. Daarvandaan zou de reis beginnen. Ik had al geteld dat er 2 zitplaatsen vrij zouden blijven. Jullie begrijpen wie 1 van de gelukkigen met een vrije plek naast haar zou worden.    
Ik bereidde me voor. In Eindhoven zouden ook mensen even de benen gaan strekken en de andere fietsen bewonderen en als het even meezat zouden de wijsneuzen (denk aan achterbuurman Jan) met hun inbussleutels paraat de helpende hand kunnen bieden. Deze mensen lieten duidelijk een reeds bezette stoel achter. Er zou nonchalant een krant of een tasje of een handig vestje op de stoel achtergelaten worden. Op de stoel naast me legde ik het fietsblad, dat ik meegenomen had. Ook het tasje met mijn eten voor de busreis lag klaar om aangezien te worden voor het tasje van mijn buurmens. Het tafeltje klapte ik uit. Zelf was ik druk toen de 10 laatste passagiers instapten. Druk op mijn telefoon. Ik moest veel opzoeken. Ik leek op iemand die was vergeten waar ze was en tijdens deze stop, nu haar buurmens er even niet was, de laatste hand kon leggen aan allerhande belangrijke zaken. Toen Remco tellend langs liep, toen hij teruglopend nog een keer telde en inderdaad de 31 twee maal gehaald had kon ik met gerust hart opkijken: mijn belangrijke zaken waren gedaan. Ik ruimde de rommel van mijn niet-buurmens weer op. Ik klapte het tafeltje weer op en wisselde nog wat gezellige woorden met mijn buren aan de andere kant van het gangpad.    
Ik geloof dat het 22 uur was toen de reis echt begon. Eerste stop was Luxemburg om een uur of 2. Daar kregen we een half uur om de benen te strekken, wat te drinken en snoep of chips te halen en van de wc gebruik te maken.  
Dat laatste leek alleen maar te kunnen als je muntjes bij je had. En die had ik niet.
Maar daar heb je mij niet mee. Ik heb bergen verzet, de opstapplek van de bus bijtijds bereikt, ik heb een lege stoel naast me kunnen regelen. Oftewel: dit is een sinecure: Ik schoof langs het hekje, ik had geen muntje en kon toch naar de wc.

Om 5 uur reden we Langres binnen. ‘n Uur vroeger dan de planning was. Maar de chauffeurs zorgden er toch voor dat we ons niet al in het donker met de fietsen bezig hoefden te houden, zoals stuur weer recht zetten en tassen op de fiets te laden. Ze kozen nl een verkeerde plek om uit te laden. De verkeerd gekozen plek was doodlopend en te smal voor de bus om te keren. Remco stapte daarom uit en ging polshoogte nemen. Hij kwam terug, de chauffeurs overlegden en Remco liep voor de bus uit naar een doorgang waar zo’n stevige paal over de weg hangt met daaronder een beweegbare dunne paal aan kettinkjes. Als je de paal aan kettinkjes raakt met het dak weet je dat je te hoog bent, maar dan is je dak is niet gelijk aan gruzelementen. Als je tenminste voorzichtig rijdt. En onze chauffeur reed voorzichtig, terwijl Remco als een volleerd binnenhaler van bus met fietskar erachter met armgebaren instructies gaf. Achter de palen was een nog leeg parkeerterrein en daarom voldoende ruimte voor de bus om te draaien. De bus, gevuld met fietsers en daarachter de kar gevuld met fietsen, werd gedraaid en daarna werd de bus met beleid weer onder de paaltjes door gereden, met de neus de goede kant op. In het halve uur dat dit gekost had was het inmiddels licht aan het worden. Dus aangekomen bij de uitlaatplek konden we fietsen met ochtendlicht uitladen en de tassen op de fietsen hangen. Toen al het nodige er uit was en de bus weer verder kon rijden zaten er nog een stuk of 5 fietsers in, die gingen dus naar Beaune of Nevers. De volgende dag zou de bus weer ‘s avonds met dezelfde chauffeurs de weg terug vanuit Nevers, dus in omgekeerde richting, rijden.

Iedereen was buiten bezig met het stuur terugdraaien en tassen en tenten opladen. We hadden ontdekt dat aan de overkant de bakker bij de Intermarché om 6 uur open zou gaan. We hoefden nog maar 10 minuten te wachten. De croissants waren groot en HEERLIJK!! De koffie was lekker en ik begreep dat de chocolade broodjes en de appelbroodjes ook heel lekker waren. We deelden nog met elkaar onze bestemmingen. Bijna iedereen ging een andere kant op. De koppeltjes natuurlijk niet, die bleven samen fietsen. Nu ik erover nadenk was ik van deze groep de enige alleenganger.    
Ja, je moet toch érgens in van de anderen verschillen?    
Ik was wel brak en moe, dus toen ik rond 7 uur via Google Maps naar Humes reed verlangde ik heel erg naar m’n plekje voor 2 dagen. Met airconditioning! Want ook hier zou het, net als de komende dagen in Nederland, heel erg warm worden.
En daarbij was ik ook heel zenuwachtig. Vanmorgen zou Dajo door zijn mentor gebeld worden. In ieder geval ná 11 uur. Met de uitslag van zijn her. Alle scenario’s gingen door mijn hoofd (veel scenario’s zijn dat niet….) Ik had hem de vorige dag al ge-appt dat ik sowieso heel veel van hem zal houden. Oók als ie geslaagd is. Vanaf kwart voor elf was ik een zenuwenwrak. Ik keek elke keer op mijn telefoon ‘of ie niet ineens leeg was of uit’ en om 11:20uur: Dajo belt!!! En Dajo zegt: “ik ben geslaagd!” En ik kan nog net uitbrengen: “Oh, wat fijn!! Oh, wat ben ik blij voor je!!” En tussen mijn snikken door zeg ik: “ga maar gauw anderen bellen, ik moet eerst even huilen!! Ik ben zo blij!!” We hingen op en ik barstte in huilen van opluchting uit.   
Jee wat was en ben ik blij!!!!!   
 

km stand Langres 6472    afgelegd 15 km                                                                                                                                                                                                          km stand vertrek Humes 6532 afgelegd 75 km