En nu even wennen

Dajo geslaagd. Dat was natuurlijk het allerbelangrijkste. Nadat ik dat wist kon ik met mijn brakke hoofd mijn best doen aan de komende trip te denken. Tassen ordenen? Tassen opnieuw inpakken? Ik kreeg het niet voor elkaar. Ik was moe en opgewonden en wist ook dat ik weer naar Langres moest om boodschappen te doen. Ik sliep 2x een kwartiertje of zo en daarna zocht ik een betere route van Humes naar Langres dan die ik gekomen was, want dat was een afwisseling van keienwegen en (te) grote wegen geweest. Ik vond een mooi fietspad langs een kanaal. Daarvandaan Langres in. Langres ligt hoog. Een prachtig vestingstadje op een berg. Het voordeel van zo'n vestingstadje op een berg is dat er geen nieuwbouw tegenaan gebouwd kan worden. Zo'n stadje met zijn sfeer blijft mooi behouden.   
Met de fiets naar boven geklommen, aan de voet van Diderot, onder zijn toeziend oog, zette ik mijn fiets op slot en liep wat van de kleine mooie smalle straatjes door. Daarna nam ik op het pleintje, ik was terug bij Diderot, twee orangina’s. Ik keek op Google Maps hoe ik bij die grote Intermarché kon komen. Fietste er naartoe, deed boodschappen en fietste langs de mooie weg weer naar huis.    
Ik appte naar mijn host, Sylvia, dat de wifi het nog steeds niet doet.    
En dat ik er eigenlijk wel naar verlangde een filmpje te kijken.     
Ze kwam met man Alex, maar het lukte niet. Geen wifi. Toen opende hij Netflix op zijn naam.    
So far so good. Ik besloot een heerlijke salade te maken en daarna al etend lekker filmpje te kijken. Dat ging dus niet lukken. Ten eerste niet omdat Netflix er mee ophield. Ten tweede niet omdat ik harrestikke kapot was. Ik ging naar bed. Ik geloof dat het half 10 was.    

De volgende morgen was ik om half 8 echt wakker. En verkwikt, zoals dat heet.   
En die dag deed ik iets onnadenkends stoms. Het ging volgens mij maar net goed.

Ik had nu de kracht en de zin mijn tassen leeg te gooien en te herinrichten. En dat alles op een heerlijk tropisch tempo. Het was heerlijk, binnen. Lekker koel, maar niet koud. 22° C, geloof ik. Ik had energie en wilde een stukje lopen. De Auberge du Lac was 4,9 km verder over mooie stijgende rustige weggetjes. En dan kwam je bovenaan een meertje. Dat beloofde veel goeds.    
Ik smeerde me goed in, een gewoonte die ik me inmiddels eigen heb gemaakt. Ik vulde mijn waterfles, deed die in mijn handige waterfleszak en ging op weg. Het was een uur of drie toen ik op weg ging. Echt een ideale tijd om op een snikhete dag over zeer schaduwarme asfaltweggetjes vooral naar boven en soms een beetje naar beneden te lopen. Ik had het eerst niet zo door. Ja, het was heet, 42°C ongeveer. Nee, er was zo goed als geen schaduw. Ja, er waren wel wat pittige bergjes te klimmen. En ook te dalen. En toen begon ik me een beetje raar te voelen. En net toen kreeg ik een spraakbericht van Anna. En ik stuurde een spraakbericht terug. En zij waarschuwde me (geloof ik) en verklaarde me voor gek (en dat zou ze nooit doen, dus dat was niet helemaal waar, maar wel iets van die strekking)    
En toen ik eindelijk bij de Auberge kwam, na in de laatste paar honderd meter vele stops in de schaduw, zelfs 1x met een poging mijn hoofd tussen mijn benen te leggen, toen ik daar eindelijk kwam……………was ie, zoals elke woensdag, gesloten!!!!

Ik kon wel op het terras zitten. Met uitzicht op het meer. Mijn waterfles was leeg, die moest ik zien te vullen of gevuld zien te krijgen. Het water dat spontaan uit de rots spoot was geen drinkwater. Er hing een waarschuwing.  
Ik voelde me beter. Het was niet meer zo heet. Ik zag zelfs donkere wolken. Die nacht zou het gaan regenen en onweren, dat was te zien. Ik zou eventueel bij een huis, ik was in een minidorpje, aanbellen voor water. Ik nam dit toch maar heel serieus. Maar kijk, in een tuin. Een man met ontbloot bovenlijf, prima figuur trouwens, zat aan een tafeltje te schrijven. Ik riep hem, hij keek op, ik vroeg of hij misschien wat water voor me had.    
Hij sprong hulpvaardig op, nam mijn fles aan en vroeg of ik er ook siroop in wilde. Nee, dat wilde ik niet. Hij kwam trots terug, had mijn flesje gevuld met ijskoud water uit de ijskast. Heerlijk!!!    
En zo kon ik verfrist teruglopen. En ik werd nog verfrister: een zeer heftige regenbui barstte los. Ik zag een schuur open staan. Ik dook erin voordat ik doorweekt was. De vrouw des huizes kwam even een praatje maken. Nieuwsgierig naar die vrouw met het rugzakje en een waterfles.    
De bui was hevig en kort.  
Ik liep verder terug, weer wijzer: zal me niet meer laten verleiden door een koele airco en een eigenwijze houding en als koppige doorzetster gewoon doorgaan!!!    
Nooit meer!

Toch?!

Dag 1 en dag 2

60 km  6447 km