En nu fietsen

Een van de leukste dingen is de route uitzetten. Dat had ik dus uitgebreid gedaan, vandaag, 3 juli, zou ik naar Dijon fietsen en daar 2 nachten blijven. Voor het eerst weer in de tent. Op de camping zijn vind ik altijd leuk. Of is het werkelijk vónd ik altijd leuk? Maar laat ik niet vooruit lopen op de zaken, eerst moet ik nog naar Dijon fietsen. Ik wilde niet over Langres, dan zou ik absoluut te lang op de grote wegen moeten fietsen. Ik koos ervoor langs het meer te gaan, dus het eerste stukje zoals ik de dag ervoor gelopen had. Het was nu mooi weer, warm, lekker, maar niet te heet. Het werd uiteindelijk een lange tocht, met wat te veel keienwegen. Maar wel door veel leuke kleine dorpen. Ik sprak met mezelf af dat ik om een uur of 1 (was om half 10 vertrokken) zou lunchen. Ergens. Ik watertandde bij die omelet champignons, die ik hoopte te nemen. Ik keek waar ik dan ongeveer zou zijn en toen of er een restaurant was. Ja! 1 restaurant, iets van Restaurant les Halles.    
Ik zag dat restaurant van een paar jaar geleden voor me, terras in de zon, heerlijke sfeer. Zo zou het misschien wel weer gaan!!  
En toen was ik in het dorp waar maar 1 restaurant was. Maar ik hoef er ook maar 1.      
Ik ging naar binnen. Het was een snackbar met hamburgers, hotdogs en pizza’s.  Er zat iemand te eten. Een rood blad met een vetvrij papier er op. Friet lag daarop in een puntzak en hij hapte smakelijk in een hamburger. Niks omelet. Ik vroeg de vrouw achter de balie of ze ook dingen zonder vlees hadden. Ja, hoor: vegetarische hamburger. ‘Doe dat maar’ zei ik. ‘Met friet?’ Ach welja, doe maar. En een orangina.    
Er kwam een papieren bekertje op het rode blad. Het blikje orangina werd er al vast naast gezet. Toen hoorde ik haar iets zeggen over de vegetarische hamburger, dat was een aardappel. Echt?? Vroeg ik me af. Een aardappel? Was dat mijn burger? Ja. Met natuurlijk blaadjes sla en wat zuur en mayo en tomaten ketchup.    
Ik heb m’n bord niet leeggegeten.    
Dat was een typisch geval van ‘jammer dan’   
Met toch wel een volle maag en veel courage toegewenst door de mevrouw uit de snackbar vervolgde ik mijn weg en kwam bij toch wel groot en druk Dijon. De camping vinden was niet makkelijk. Google Maps is altijd wat langzamer dan ik, dus verschillende malen moest ik keren. Maar geen gejeremijeer, ik vond de camping en kreeg spot 99 toegewezen. Een giga grote plek, maar er moeten tenslotte van die witte bakbeesten op passen. Campers. En grote caravans. Heel zelden zie je nog wel een kleine caravan.    
Ik bleek 110 km gefietst te hebben, dat krijg je als je leuk alternatief wil. Maar het was fantastisch weer en buiten de stad fietsen is leuk.    
En zo dook ik weer in mijn welbekende ritueel: eerst stroom aansluiten en daarna de tent opzetten.  Als die staat mijn luchtbed oppompen. Dat is met een snuzzle pompzak. Gek ding, maar het werkt. Wel groot nadeel is inmiddels dat er meestal niet een picknicktafel gereed staat om het luchtbed op te leggen, zodat ik er goed bij kan. Nu leg ik het luchtbed op mijn fiets en doe natuurlijk heel erg mijn best het matras op de fiets te houden, totdat ie vol is.     

Mijn matras: heb ik denk ik een jaar of 15 geleden gekocht.  Waarom ik deze kocht: hij is het beste van het beste. Mooi breed, mooi lang en vooral: heel erg comfortabel. Hij is waanzinnig geïsoleerd dankzij de vulling met dons. Hij is dik en ik heb het er nog nooit koud op gehad. Hij is dus ook, voor een matje, zwaar. Maar een goeie nacht hebben is natuurlijk heel belangrijk en met die artrose schouders van me (inmiddels 1 schouderprothese) is goed kunnen liggen echt een vereiste.

Als mijn matras klaar is gaat ie de tent in. Ook slaapzak, zijden lakenzak, opblaaskussentje, doeken om op te liggen en voor over het kussentje enz enz de tent in. Het is inmiddels een chaos rondom mijn fiets. In verband met de waarschuwing voor dieven gaan alle tassen de tent in. Dus volle bak en puinhoop, want ik moet de juiste kleren vinden voor nu. En zeep en handdoekje. Ik ga douchen. Klein rugzakje mee met de belangrijkste dingen: sleuteltjes, portemonneetje met id-kaart, triodospasje en creditkaart, en m’n telefoon.    
Gelukkig ontdekte ik gelijk de douche voor invaliden: geen drukknop, ruimte (dank, Astrid!)

Halverwege de nacht werd ik wakker omdat ik met nog een klein beetje lucht ertussen op de grond lag. Ik draaide en boog mij in bochten om de matras met het ventiel naar boven op te blazen. Eigenlijk is dat slecht: blazen, maar mijn fijne matras is aan zijn einde.    
Ik hoorde ‘plop’ van de matras komen. Gelijk een super gat erin geblazen? Nee, ik kon op een volle matras liggen. Ik merkte het wel.    
De volgende dag zag ik wat er gebeurd was: twee verticale banen waren nu veranderd in 1,5e baan.

matrasje matrasje toch.

Ja, ik weet het: nieuw matras kopen. De volgende dag (5 juli) ben ik Dijon in gegaan met die missie. Maar niet alleen die missie. De andere missie vertel ik later. In ieder geval heb ik 19.583 stappen gezet voor beide missies.