Het kan raar lopen. En dat doet het ook.

Goh…dit had ik niet verwacht. Vanmorgen hebben een nurse en een dokter zich gebogen over mijn vinger en het was duidelijk dat ze zich zorgen maakten. Nee, het zag er absoluut niet goed uit. Dat kon ik niet ontkennen. Ook dankzij wat persoonlijke berichten van jullie weet ik dat ik dit serieuzer moet nemen dan ik zou willen. Het advies, of de opdracht, was dat ik morgen hier terugkom, dan is er een dokter, die meer gespecialiseerd is in infecties.     
Eigenlijk zeiden ze dat ik naar het ziekenhuis in Ubeda moest gaan, maar het OV hier is niet fantastisch. Ubeda is hier ongeveer 50 km vandaan. Goed, duidelijk: nog een nachtje blijven, ik boekte gelijk maar twee extra nachten.    
Toen Joggem (mijn ICE1) gebeld, moest een beetje huilen, was wat in de war. Logisch. Fijn om dan zoons te hebben om even twijfels te delen.     
Daarna Hidde (mijn ICE2), alles beetje doorpraten, vertellen dat het hier heel mooi is, maar dat het niet slim is nu door te fietsen, de Middle-of-Nowhere in.      
En toen Lammert ge-appt. Hij vroeg vanmorgen al hoe het gaat met mijn vinger. Liet hem per app weten wat de situatie is, waarop hij mij snel daarna belde. Hij sprak op de Lammert-toon (oudste van ons drieën): ‘Jij moet naar een academisch ziekenhuis! Evert zegt dat je naar Granada moet komen. Ik kom je halen.’     
Oh, zo ver was ik nog niet. En dat liet ik merken. Ik zei: ‘Ik ga even op een bankje in de zon hierover denken’ Lammert: “in de zón??? Nee, je hebt allemaal antibiotica in je lijf. Je mag níét in de zon!” “Oh” (jongere-zusje-toon)      
Dus ging ik even in de schaduw zitten en belde en appte mijn ICE’s. En die zeiden opgelucht te zijn. Opgelucht? ‘Maken jullie je dan wel eens zorgen om me???’ Zij, beiden: “ja, natúúrlijk”

Ik zit nu op een bankje in de schaduw. Helaas in de schaduw, want het is best wel koud.    
Er gebeuren op dit pleintje kleine dingen:     
Een man met groen t-shirt komt voorbij gejogd en draait zich verderop weer om en komt weer voorbijgejogd. Dit keer moet hij het steile straatje omhoog.     
De bakker komt met zijn bestelautootje langs. Stopt op het plein, haalt uit de auto een zak, gooit deze over z’n schouder en gaat een restaurant in. Meel, denk ik.     
Man met poepend hondje. Hij ruimt het op, gelukkig.    
Iemand op een bepakte fiets, kan gelukkig vaart maken om de steile helling in het lichtste verzet te nemen: het licht staat nl op groen.      
Zoals ik al liet weten zijn de straten zó smal dat er niet tegelijk met een auto iets of iemand anders door kan. Dus bij de straten met tweerichtingsverkeer staat er onder en boven een stoplicht. Ik zit onderaan dit weggetje, op dat bankje in de schaduw en zie dus hoe de auto’s en een enkele motorrijder stoppen voor het rode licht. Ze zien er geduldig uit. Dát word je hier, natuurlijk. 

Zo, jullie zijn weer op de hoogte van de wederwaardigheden van deze bijzondere trip. Het is in ieder geval niet saai.     
Vind ik.