Granada en er weer uit

Ik wist dat helemaal niet 😏   
Zaterdag was er nog niet veel aan de hand, was gewoon actief. Maar zondag voelde ik me hélemaal niet goed. Even naar buiten, maar dat hield ik niet lang vol.    
Hoezo? Nou ja, misschien gewoon logisch: heb veel te verwerken gehad, waaronder de zorgen en de pijn om en aan de vinger. Nu lekker aan de antibiotica en morgen vast weer opgeknapt.    
Maar nee, de volgende dag, maandag, ging het helemaal niet beter. Deed wat boodschappen, waaronder een pak zakdoekjes, dat pak was ‘s avonds geheel opgebruikt. En m’n darmen begonnen heftig op te spelen.     
En zo was ik wel blij dat ik daar alleen in mijn appartementje was,  midden in een mooie levendige buurt en dat ik tot woensdag geboekt had.     
Ik begreep echt niet waarom ik me zo lamlendig voelde. Eerst die vinger, dan weer algehele misère. Ik dacht dat die antibiotica wel alle ziektekiemen de kop in zou drukken….Maar zo werkt dat dus niet. Ik werd een zwak ziek tiepje. Ik zat bijna vast in mijn appartement, want moest niet te ver van de wc. En ik had ook helemaal geen energie.     
Elke dag er even uit, ik woonde zo mooi en het was zulk mooi weer.       
En toen maakte iemand me wijzer: het kwam door de antibiotica! En ik had er verschillende binnengekregen: in Huesa drie pillen, 1 per dag.  Maar toen ik in Cazorla was en de dokters zich bogen over mijn vinger en spraken over een operatie zeiden ze dat ik moest stoppen met deze antibiotica, de laatste moest ik niet nemen. Nee nu zou ik een shot in m’n bil krijgen en morgen moest ik terug komen dan zou de expert zich ermee gaan bemoeien. En zo zat ik in een medische molen, gevuld met diverse antibiotica. En dat zou nog niet alles zijn.      
Ik zat in mijn appartement en gelukkig had ik op mijn energievolle dag 14 km door Granada gelopen en kunnen regelen dat ik in Noord Spanje zou komen. Via BlaBlaCars met een busje.
De lange rit had geen dag eerder plaats moeten vinden, want langs de weg naast de auto met allemaal onbekenden me ellendig voelen terwijl de boel er vanonder uitspuit, dát was het niet geworden!!

Het is nu de bewuste dag. Ouadih en vrouw en twee kindjes zijn gisterenavond vanuit Marokko vertrokken. Ik ben naar een hotel in Granada gegaan, niet ver van de snelweg, waar ik waarschijnlijk om 4 uur‘s morgens opgepikt zou worden. Maar dit is geen lijndienst, niets is zeker: komt de auto op de boot? Komen ze door de douane? Hoe lang gaat alles duren?      
Om 10 uur ‘s avonds appte ik of hij iets wist van een tijd. Daar werd ik niet veel wijzer van. Ik kreeg de indruk dat ik wel even kon gaan slapen.       
Om 2 uur appte hij dat het tussen 4 en 5 zou worden.     
Om 3 uur werd ik weer wakker en zette de wekker op kwart voor 4.     
Maar slapen lukte niet meer.     
En ineens, om 3.51uur appte hij ‘ik arriveer over 9 minuten’.           
Oeps, dan maar even geen tanden poetsen. Aankleden en naar beneden.    
De fiets, die de nacht in de hal had doorgebracht, en mijn 2 grotere tassen, stonden er nog.     
Alles naar buiten. Om 5 over 4 kwam het busje er aan. Een vrouw, die aan de overkant van de straat stond, bleek ook mee te gaan. In het busje zaten twee kindjes in hun maxicosi en hun moeder. Er was nog een man, ook Marokkaan, die later ook een stuk gereden heeft.     
De fiets werd op het dak op het imperiaal vast gemaakt en om kwart over vier gingen we rijden.        
Bij een andere afslag van Granada stond iemand in het donker met zijn herdershond. Een backpacker, Marvin, hij rijdt mee tot Barcelona, maar dan ben ik er al uit 

Ik ben nu bijna bij Tarragona, ik heb besloten daarvandaan weer verder te fietsen.

Ik heb grote bewondering voor de twee kindjes, die nu toch zeker 17 uur aan het reizen zijn en zich zo rustig houden