Hoe nu verder?

Gisteren, zaterdag, ging ik naar een andere Urgencias. Ben er al bijna aan gewend, maar het is toch bijzonder dat je gewoon zo’n medische post in loopt en gewoon geholpen wordt. Het kost me allemaal niks.     
Wachttijd was nu minder dan 10 minuten. En de verpleegkundige was tevreden!! Ze maakte me duidelijk dat ze er vertrouwen in had dat de wond geneest aan de buitenlucht. Even alleen zo nu en dan de antibioticumzalf er op en goed in de gaten houden.      
😀😀😃😄😁💃🏽💃🏽😆😆😁😄😃💃🏽💃🏽😀😄

Na het kliniekbezoek ging ik alles even verwerken, een paar dagen geleden kon ik me gewoon niet voorstellen dat ik ooit mijn vinger weer eens gewoon kon gaan gebruiken (lekker fatalistisch, nietwaar?).     
Ik zat op een bankje te verwerken toen een meneer, denk eind 60, mij aansprak. Met hem liep een mevrouw van begin 60, met felrode lippenstift op, die ik aanzag voor heel vriendelijk, maar ook een beetje zichzelf wegcijferend.      
Het eerste wat de man vroeg was of ik Duits verstond, ik zei dat ik dat wel een beetje verstond en ook een beetje sprak. Toen vroeg hij of ik Nederlands was. Klopt!      
Ze kwamen naast me zitten.        
Toen vroeg hij of ik geïnteresseerd ben in politiek. Dat kon ik niet beamen. Verder had ik absoluut geen zin met deze dwingende man in welke taal dan ook politieke gesprekken te voeren. De vrouw met mooie lippenstift zat meegaand te glimlachen. Nou, die man vertelde dat hij héél geïnteresseerd is in politiek.      
Hij vroeg of ik een fietser ben. Waar hij dat nou weer aan zag, geen idee.     
Hij vertelde dat ze net aangekomen waren (bagage zeker ergens gestald) en ze geen hotel konden vinden. Of ik een hotel had? Ja, dat heb ik. Daar stokte het gesprek heel even. Ik zie me toch al met die dwingende man en die volgzame vrouw in mijn appartementje…hahaha, echt niet. Hij wist ook nog te gissen dat ik Lehrerin was. Ik zie er dus blijkbaar uit als een Nederlandse fietsende lerares!! Het lukte hem toch nog wel even mij te laten weten dat Duitsland een fascistische regering heeft en dat hij zeker weet dat Amerika met Europa in oorlog gaat.     
Ons gesprek werd gelukkig beëindigd. Man en lieve vrouw gingen verder. Op zoek naar een hotel en iemand met wie hij over politiek kan praten met zijn vrouw vriendelijk glimlachend naast hem.

Nu alleen nog even de trein regelen, ticket kopen voor mij en de fiets naar Barcelona of zo voor woensdag en plannen welke route ik ga fietsen.    
De mevrouw van de Tourist Information wist te vertellen dat er een aparte wagon voor fietsen in de trein is. Dat is een rustig idee.      
En zo liep ik verder door weer een ander gedeelte van de stad.     
Voor mij is dit de leukste manier om een stad te  ervaren: lopen, kijken, luisteren. Op weg naar het treinstation kwam ik door het gedeelte van de universiteit. Ruim. Met veel sportvelden waar gesport werd.

Op het treinstation stond me weer een teleurstelling te wachten: vanuit Granada gaat maar 1 trein, waarin je je fiets mee kan nemen, dat is de trein naar Almería. Dat is een oude trein, de nieuwe treinen hebben die voorzieningen niet. Oftewel: in Barcelona of Madrid of weet ik veel kom Je niet hiervandaan met de trein met fiets.
Om de een of andere reden denk ik blijkbaar dat het helpt om iemand schaapachtig aan te kijken verwachtend dat iemand dan zegt:”maar voor jou maken we een uitzondering”. En dat gebeurde ook dit keer niet. Ik droop af en ging in het station op een stoeltje zitten. Wat nu? Er flitste van alles door mijn hoofd: Vliegtuig (dat zou echt de ALLERALLER laatste optie zijn), terugfietsen naar Sevilla? Maar ik had ook gehoord van de mogelijkheid een bus te nemen naar Barcelona, waarin ik de fiets mee kan nemen.    
Een uurtje lopen van het treinstation was het busstation.      
Eerst keek ik weer eens op BlaBlaCars. Ik toetste een ritaanvraag in van Granada naar Girona en zowaar: iemand met een Marokkaanse naam zou in de nacht van woensdag op donderdag langs Granada komen en naar Girona rijden…..                  

Ik las reviews over deze man, die waren goed. Maar toen ik opzocht hoe groot de opgegeven auto was leek me dat een obstakel. Ik stuurde een bericht naar deze man, vroeg hem of mijn fiets mee kon in de auto.      

Ik liep naar het busstation, waar ik een uur later was. Het was inmiddels 2 uur.      
Bij de informatie zat een jongen, die heel goed Engels sprak. Ja hoor, de fiets kan mee in (of op?) de bus. De fiets moest wel in een fietszak. Ik vroeg hem naar de vertrektijden van de bussen naar Barcelona. Sommige van deze bussen gingen over Benidorm.      
En toen keek ik op mijn telefoon en zag het antwoord van de man van BlaBlaCars: ‘fiets mee geen probleem’ WAT??????         
Ik ging aan de overkant wat drinken en eten, de opwinding moet aan mijn gedecideerde stappen te zien geweest zijn… Fiets mee? Echt? Hoezo?

Heen en weer ge-app leerde me dat hij van Marokko naar zijn familie in Noord Spanje rijdt in een mini-van, waarin hij 9 personen mee kan nemen. Behalve mij gaat er nog iemand mee vanuit Granada.    
Op een gegeven moment was mijn telefoon leeg!!! Dat overkomt me bijna nooit. Ik had wel een powerbank mee, maar niet het juiste kabeltje. Aiai.
Nog gauw gekeken welke bus ik naar ‘huis’ moest nemen. De 33. En die stond daar aan de overkant! En blijkbaar te wachten op mij. Want ik stapte in, betaalde de €1,40 en de bus reed weg.      
Een jongen, die voorin de volle bus zat, stond op en wees me dat ik mocht gaan zitten!! Normaal ben ik dan in mijn trots gekrenkt. Maar daar had ik nu geen last van!! Even zitten, het is allemaal zo onwerkelijk spannend!!

Thuisgekomen telefoon aan de lader en een kwartier later mijn rit betaald (€68. Voor de fiets later €10 extra) en puntjes op de i gezet met Ouadih. Hotel vlakbij de snelweg gezocht en met ‘ok’ van Ouadih geboekt voor de nacht. Daar haalt hij me op. Hij vermoedt om 4 uur ‘s nachts.
Hij laat het me weten wanneer hij door de douane is (of hij belt me als hij misschien een uur bij mij vandaan is).     
Bij Evert vandaan, waar mijn fiets staat, is het loeisteil naar beneden, dus ik ga een taxibusje vinden om mij en mijn fiets bij Evert vandaan woensdag naar het hotel te brengen.

Lammert en Renée zijn gisterenmorgen weer vertrokken. We hebben elkaar eergisteren gedag gezegd en hebben nu nog app- en belcontact.   
Ik moet en ga weer alleen verder. Dat zij er waren, precies op het juiste moment! 
Geweldig!