het klooster

De weg van Beaune naar Autun was voor het grootste gedeelte rustiek over het kleine weggetje, voornamelijk fietspad, tussen de wijngaarden door. Het was ook wat vochtig, maar de regen hield zich nog wat in. Die kwam later.    
Ik kwam om ongeveer half 1 bij het klooster aan. Bij de receptie zat niemand. Ik liep door naar de binnentuin en daar was wat actie. De senioren konden er terecht voor massages en voor een kopje thee en het kopen van klein handwerk. Het was die middag ‘belle être’.    
Ik viel niet op.      
Maar ik wilde wat eten, dus ik liet mijn fiets staan en liep naar het plein in het centrum van Autun. 4 minuten lopen.     
Zoals dat veel gebeurt in dit soort plaatsen op zondag: bijna alles was gesloten. Maar niet Augusto, daar kon ik eten en het was er heel gezellig.     
Ik ging binnen zitten, buiten was het vol en trouwens ook koud.     
En dan toch maar weer een salade en ook deze was lekker.     
Toen ik weer bij het klooster kwam stond mijn fiets er nog en dat verbaasde me natuurlijk helemaal niet en bij de receptie zat een mevrouw. Geen non of misschien wel, maar dan een non incognito.     
Mijn appartementje was aan het eind van een prachtige gang. Op die gang woonden, naast nachtgasten ook bewoonsters. Het appartementje was geweldig!! En dat voor €75 voor 2 nachten.    
Ik installeerde me met veel plezier en omdat het regende ging ik lezen op bed. En viel maar weer eens in slaap.

De volgende dag, maandag, was het weer niet veel beter. Ik had zondagmiddag nog door de regen gelopen en daarna aan een waslijn in de kamer mijn natgeregende kleren gehangen. Het was buiten niet echt behaaglijk. Maar ik had een prachtige, droge, kamer met de ramen wijd open.     
Inmiddels had ik contact met Hubert.   Hubert en Joyce hebben, buiten hun huis in Amsterdam, een huis in de Morvan. Joyce was jaren geleden mijn zangjuf. Een keer per week kreeg ik zangles van haar en leerde ik wat ademtechniek en leerde ik de hoge tonen te zingen. Hubert is beeldend kunstenaar en werkt voornamelijk met ijzer (of moet je dan zeggen ‘met staal’?)     
We kennen elkaar al lang, ik denk zéker 40 jaar. Zij horen bij een trouwe vriendengroep, waar ook Alfred en René bij horen. Ik hoor er een beetje bij. Zo aan de zijlijn. Maar bij de feestjes en boekpresentaties en tango-avonden en openingen van exposities komen we elkaar altijd weer tegen want dan ben ik ook weer uitgenodigd.  

Drie jaar geleden heeft Joyce de diagnose alzheimer gekregen.     

Hubert en ik overlegden per app dat ik op de camping vlakbij hun huis zou zijn, zodat Joyce niet elke keer in de war zou raken als ze mijn tentje op hun land zou zien. En kijk eens aan: ik kon op de camping een caravan huren voor 3 nachten!    
Op maandagmiddag hebben we elkaar voor het eerst na 7 maanden weer gezien. Ze kwamen naar Autun. Het enthousiasme van Joyce is lief. Weet ze écht wie ik ben? We hebben in ieder geval heel veel lol met z’n drieën  

Ik ben inmiddels op de camping. Ongeveer 55 km ten westen van Autun. Bij Larochemillay. Ben benieuwd of je dat kunt vinden.
We zien elkaar elke dag. Borrelend, lunchen in een heel lekker restaurantje in het dorp.   

De eerste dag hier, dinsdag, was het koud en nat. De nacht van dinsdag op woensdag was hartstikke koud, zelfs in mijn caravan. Gelukkig had ik een pakket met onderlaken, dekbed+overtrek, kussen+sloop besteld. Samen met mijn slaapzak en alle warme kleren aan en mijn dikke sokken was het goed uit te houden. Maar niet te warm.    
Ik kroop onder de dekens om half 10 en viel natuurlijk weer bijna onmiddellijk in slaap. En zo werd ik wakker om 6 uur. Het was koud. En om warm te worden ben ik vroeg in de morgen in het bos gaan wandelen. Omhoog en omlaag. Het pad hield op en ik liep door. Éen keer uitgegeleden en dan een doemscenario uit mijn brein proberen te krijgen: daar liggen, niet omhoog kunnen, onvindbaar…… Moest denken aan die Nieuw Zeelandse goedgetrainde vrouw die buiten de trail in California was geraakt en flink was gevallen en haar bekken of zoiets had gebroken. Ze heeft een dag of vier daar gelegen en werd door een toeval gevonden. Ze moest plassen in haar waterflesje, want dat kon ze afsluiten, anders zouden de wilde dieren haar vinden. Ik had geen af te sluiten waterflesje bij me (dat was dom). Hier zijn, behalve konijnen en vleermuizen en veldmuisjes en slangetjes en zelfs van die kleine bruine reetjes, niet echt veel wilde angstaanjagende dieren.

Maar toch…..je zal d’r maar liggen!!!!

Het heerlijke weer is terug! Beetje warm, maar heel rustig. Ik ga zo weer een wandeling maken. Mét af te sluiten waterflesje. Dat kan handig zijn, nietwaar?! Nog een dagje op de camping. Later vandaag komen Hubert en Joyce. We eten op de camping, met de andere campinggasten. Morgen fiets ik naar Moulins. Ongeveer 85 km hiervandaan.       

Ik ben terug van de wandeling. Het is goed gegaan!