Druiven en wijn en druiven

De omgekeerde mat hield het wat langer uit, om half 5 was het handig te gaan blazen.

Om half 10 vertrok ik richting Beaune, maar natuurlijk eerst nog even twee koffietjes in de koffietent aan het eind van het park.      
En al vrij snel fietste ik over het fietspad, dat leidt tussen duizenden en duizenden wijnstruiken van duizenden wijngaarden. Soms in de verte een kasteel, alhoewel ik hier natuurlijk echt ‘chateau’ moet schrijven, van een van de eigenaren van een wijnhuis. Ik drink geen wijn, weet er weinig van dus de namen van de wijnen zeiden me niets. Wel jammer, want anders had ik natuurlijk in vervoering ‘wow, dit zijn dus de druiven van de Nuiton-Beaunoy- Cave des Hautes-Côtes,  die ik zo graag drink’ uitgeroepen.     
Maar dit is ook genieten, ik heb er alle vrede mee.     
Redelijk kort en mooi tripje naar Beaune. Bij het inchecken op de camping vertelde de dame bij de receptie dat er vandaag in het restaurant maar 1 menu was. Er zou een band komen spelen en zodoende zouden ze lange tafels dekken en iedereen hetzelfde serveren. Van 20 uur tot middernacht zou de band spelen. Ai!   
 Ik kreeg plaats 109 toegewezen, zo’n 50 meter van het terras waar de 8-koppige band zou spelen. Nadat ik al die dingen had gedaan als tent opzetten en luchtbed opblazen en wat dies meer zij ging ik eens polshoogte bij het restaurant nemen. En ik had ook honger, het was een uur of 3 en ik had nog niet behoorlijk gegeten.   
Nou, de hoogte van de pols was niet mijn favoriete hoogte. Men was erg druk, dus behalve gebak was er niets te eten. En ik kon reserveren voor de avond, maar het menu bestond voornamelijk uit een heerlijke vleesstoofschotel. Toen ik zei dat ik geen vlees eet keek de man me meewarig aan en uitte zíjn verontschuldigingen, nee vleesloos, dáár deed men niet aan.      
Ik droop af.    
En ik liep naar het centrum van Beaune. Op het pleintje was een fanfare aan het spelen, de dirigent sloeg krachtig met zijn dirigeerstokje, wat resulteerde in krachtig spel van de bandleden.    
Ik dacht natuurlijk aan mijn koor, dat die middag ook had gezongen op het Stenen Hoofd. En mijn stevige applaus was eigenlijk het applaus voor mijn koor. Dat wisten de bandleden niet, dat gaf ook niet.
Rondom het plein waren vele restaurants, ik koos er een waar ik een salade met geitenkaas at. Die salades komen me wel een beetje de neus uit, maar een aardappel als burger bleek ook niet zo’n smakelijk alternatief….    
Tijdens het eten van mijn salade checkte ik de slaapmogelijkheden in Autun. Het weer zou niet geweldig zijn en dat is een geweldig excuus om iets te vinden waarbij ik de tent niet hoefde op te zetten.      
Ik vond echt iets fantastisch! Wéér geen sabotage van Booking, want dit wilde ik niet voorbij laten gaan. Een appartementje met een keukentje, slaapkamer met 2-persoonsbed en een ruime badkamer en dat in een oud klooster in het centrum van Autun. Ik begreep uit de beschrijving dat dit klooster nu ook seniorenwoningen had. Het klonk gewoon te mooi om waar te zijn!!

Die avond in Beaune op de camping was er van mij geen applaus voor de band. Ach, de muziek was niet heel slecht, de bandleden speelden enthousiast en vol verve de liedjes waar hun ouders en grootouders in hun jonge jaren op hebben staan swingen, maar voor mij hoefde het even niet. Ik was moe, ik wilde slapen en vroeg me af hoe dat moest terwijl zij tot minstens 12 uur liedjes van The Beatles, The Stones en Creedence Clearwater Revival met veel geluid ten gehore zouden brengen.    
Ik besloot om half 10 dat ik dan maar zou gaan liggen lezen op mijn omgekeerde matras en dus pas na 12 uur in zou slapen. Nu nog één keer blazen, daarna liggen op mijn comfortabele matras, mijn boek openen……en ik sliep. Zo nu en dan werd ik heel even wakker, maar ik sliep eigenlijk overal doorheen. Het blazen in de nacht deed ik half bewusteloos.    
De volgende ochtend om kwart voor 7 was ik er weer.     
Langzaam maar zeker begon ik me te realiseren dat ik héél erg moe was toen ik op vakantie ging. En dat je heel erg moe zijn niet in een paar keer wegslaapt. 
 

Toen ik wakker werd zag ik dikke wolken en hoorde ik zachte druppels. Eruit dus en zo snel mogelijk de spullen inpakken. Voordat alles zeiknat zou zijn. Dit lukte en ik fietste naar het centrum van Beaune waar de rust was weergekeerd. Ik kon nog net voordat het keihard begon te regenen ergens onder een grote parasol plaatsnemen en mijn dag echt beginnen met 2 koffie.    
Maar dat deed ik niet voordat ik het hotel in Autun een mailtje stuurde met de vraag of ik twee nachten kon blijven, in plaats van 1.    

De weersvoorspellingen waren niet best en Autun is een leuke plaats