Wat veel gedoe

Ik ben weer op pad! En dat zal ik weten. Niet over een dag ijs, niet zonder slag of stoot, in ieder geval héél veel te vertellen. Superleuk trouwens dat er weer mensen meelezen! 

Het plan was dat Astrid en ik weer samen zouden vertrekken. Op zaterdag 27 mei zouden we onze eerste kampeernacht doorbrengen op de boswachterscamping Leenderbos. Dat was ook onze laatste camping van vorig jaar, toen we toch nog een stukje samen hebben gefietst. Weet je wel….????   
Oh ja, is ook de camping waar we Herman en Ruud, met zijn hondje Missy, hebben ontmoet. En met wie we nog steeds bevriend zijn.   
Nou, dat is weer lekker uitweiden.

Er was dus een plan, maar het liep een beetje anders. Zoals dat met plannen gaat.  
Astrid trok het niet echt om op die zaterdag te vetrekken en vroeg of ik ook zondag pas op pad zou kunnen.  
Nee, dus, want ik kreeg gasten via Airbnb op zaterdag op de boot. Maar ze kwam met een oplossing : ik kon die eerste nacht slapen in het huisje aan de Lek van Astrid en Astrid kon thuis in Utrecht nog een dagje langer voorbereiden.  
Zodoende konden Daphne en ik samen Lucas en zijn echtgenoot-sinds-6-weken begroeten. Daarna ging ik met Daphne naar CS om haar te helpen haar fiets in de trein te krijgen, vervolgens liep ik weer naar huis, laadde mijn fiets op, alles stond klaar, en ik kon vertrekken. Het nieuwe plan was: de sprinter naar Baarn en van daar de mooie fietstocht naar Beusichem. Lekker ergens picknicken, ik had er zin in. Natuurlijk!  
Zo gezegd, zo gedaan. Tot en met de tassen op mijn fiets met alle bagage laden.  
Ik stapte op en deed de fiets aan (elektrische fiets!!! Die zet je aan) En ik kreeg een rood scherm: verbindingsfout. 4x uit en aan gezet, elke keer dezelfde foutmelding….33-18 stond er dreigend onder de vermelding. 33-18.  
Ik belde naar Juizz, waar ik de fiets gekocht heb. Tja…die konden nu niets doen. Dinsdag zou er weer een monteur zijn. DINSDAG????? En dan ook maar afwachten of hij/zij wat kon doen. Misschien was het probleem een onderdeel dat uit Zwitserland moest komen. Het beste was even met de fiets naar de winkel te komen. Even naar de winkel komen? 6,5 km met de fiets aan het handje. Degene aan de telefoon zei dat ik het bij de verzekering kon proberen. Dan zou er misschien een busje komen om de fiets op te halen. Maarreh, of dat vandáág nog zou lukken?
 Inmiddels was het geloof ik een uur of twee.  
En daar kwam mijn reddende engel aangelopen: Helen. Helen was langs gefietst toen ik de foutmelding kreeg en had gezegd dat ik haar kon bellen als ik hulp nodig had. En terwijl ik tegen de winkelmeneer ietwat wanhopig mijn gal spuwde kwam Helen aangelopen. Ik zei tegen de winkelmeneer dat ik mijn best zou doen te komen. Met fiets.   
We zijn naar de garage gelopen, hebben alle tassen van mijn fiets bij Helen en Gro in de box gelegd en met de hulp van Gro de fiets in de achterbak gelegd.  
Toen we daar puzzelend mee bezig waren kwam er een met ons bevriende buurman aan. Wij legden hem uit waar we mee bezig waren en hij schudde meewarig en meelevend het hoofd, zei ons heel vriendelijk gedag, liep naar zijn auto en reed weg. Op de trekhaak zagen we een fietsdrager…..goed voor 3 fietsen. Wij zwaaiden hem nog even een beetje gedag.

Volgende keer meer, want de dag is nog lang niet geheel beschreven en dan volgen er nog meer.

Voor nu: liefs uit Vaals