Lekker ontspannen

Ik ben nu in een hotel waar een John Cleese de scepter zwaait. Zijn benen lijken te lang en te beweeglijk en zijn bovenlichaam doet daaraan mee. Zijn hoofd leidt geen eigen leven, dat beweegt wat star mee met z’n bovenlichaam.  
Hij is vriendelijk, glimlacht soms, maar toch is dat alleen maar zijn mond die glimlacht.

Gisteren kwam ik hier aan in dit dorpje, Anglès, 20 km ten westen van Girona. Het eerste wat ik zag op het pleintje waar ook mijn hotelletje is waren tafeltjes en stoeltjes met drinkende mensen. Ik vind dat er dan gelijk heel gezellig uitzien. Maar het gekke is dat het toch niet echt gezellig was.      
Ik haal wel vaker een castingbureau aan en in dit dorp moet ik daar ook sterk aan denken. En die mensen op dat pleintje waren waarschijnlijk de goedkoopsten en minst ervarenden. Ze wisten dat ze op het pleintje aan die tafeltjes moesten zitten en iets moesten drinken, maar hun was niet verteld dat ze ‘gezellig’ moesten doen: beetje praten, lachen, bewegen.       
Hoe klein het dorp ook is, ik wil toch een beetje lopen, een blik werpen in de enkele winkel die er is. Ook hier lijkt of de attributen snel snel in de etalages gezet zijn. Het nodigt niet uit om naar binnen te gaan. En misschien is dat ook helemaal niet de bedoeling! Misschien is er helemaal geen ‘binnen’.         
Op een ander soort van pleintje, op de hoek van de zeer rustige hoofdstraat en een ander straatje staan ook tafeltjes en stoeltjes bij een bar. Ik ga aan het laatste tafeltje, helemaal links, zitten en laat alles op me inwerken. Ik bestel een 0% biertje en zie toch wel wat mensen voorbijkomen. Er komt een groep van 7 volwassenen, van wie ik denk dat ze hier in een begeleid wonen project zitten. Ze praten luid, maar mijn Spaanse lessen zijn niet zo verrijkend geweest dat ik er ook maar iets van versta. Misschien is het ook nog Catalaans en dat is toch ook weer ander Spaans.        
Er komt een man met de dikste Jack Russell die ik ooit gezien heb. Zou die meneer denken dat zijn liefde voor de hond blijkt uit het vetmesten van het beest?     
En dan een man en een vrouw met een Golden Retriever. En ineens valt me iets op: als die man en vrouw in Amsterdam zouden lopen zou je onmiddellijk weten dat ze geen Nederlanders zijn. Nederlanders lopen anders, rechtop, kijken de wereld in met een nieuwsgierige blik, vaak ook met een trots, misschien ook wel met een soort van arrogantie. Maar mensen hier kijken en lopen anders. Maar niet deze hond! Deze hond zou ook in Nederland kunnen lopen,  deze hond past gewoon bij de andere honden.

Na mijn tweede 0%-tje vervolg ik mijn weg. Het castingbureau heeft echt z’n best gedaan: in een verder lege straat zijn twee jongens aan het voetdozen. Ze trappen om de beurt tegen een doos. In stilte. Ik neem aan dat ze plezier hebben. Anders doe je dat toch niet?    
Ik loop nog maar even door. Even kijken waar ik morgen de weg op kom.    
 

Dan ga ik weer terug naar John Cleese en geef hem door dat ik ‘s avonds in het restaurant eet. Maar weer eens kijken hoe dat valt.       
Ik heb zin in morgen, dan fiets ik via Girona naar Sant Feliu de Guixols, een vissersplaatsje aan de Middelandse Zee, waar ik jaren geleden van Girona ook een keer naartoe gefietst ben, toen om gewoon even te kijken.     
Dat was toen bijna aan het eind van mijn Amsterdam - Barcelona reis. Nu is het het eind van het nogal moeizaam verlopen stuk Sevilla - Girona.

En het is nu een dagje later:    
Wat een heerlijke dag vandaag. Fantastische route, schitterend weer. Ja, hier was ik weer naar op zoek, dít is mijn vakantie.     
En gelijk moet me iets van het hart. 
Jullie leefden (leven) zo met me mee. Jullie waren hartstikke betrokken. Dat deed en doet me goed. Ik vond het eigenlijk helemaal niet leuk om me te laten kennen in mijn zwakheden. Ik wil eigenlijk altijd maar laten zien wat ik toch allemaal kan en hoe goed het allemaal gaat.
En dan loopt er heel veel tegen en zijn er natúúrlijk mensen die zich afvragen waarom ik niet gewoon lekker terugkom. Dat zeggen of vragen ze dan.      
En dan reageer ik, volgens mij, alsof ze iets héél raars zeggen. Maar in hun ogen is dat niet zo en in mijn ogen maar een beetje.      
Want ik wilde dít weer: lekker fietsen, terrasje pakken.     
Ik weet dat ik binnenkort de Pyreneeën over moet. Die zien mij al verheugd handenwrijvend tegemoet. Maar die kan ik wel aan, hoor. Tegen die tijd ben ik ook weer aangesterkt!

Zo, Fantaatje is op. Over 20 km het hotel. Ben benieuwd, ook altijd weer spannend.   
En dan morgen dagje lekker relaxen.

Liefs

hieronder toch nog even uitleg over BlaBlaCars voor de liefhebber;

Ik zocht een keer naar een liftservice of iets dergelijks. Toen vond ik BlaBlaCars. Ik kon opgeven waar ik naar toe wilde en waarvandaan.     
Elise (mijn grote vriendin uit NY) kwam en ik wilde een paar dagen met haar naar Terschelling. En van Amsterdam met het OV is een gedoe.
En zo vond ik een lift via BlaBlaCars, startend bij CS Amsterdam, €10 pp en hij bracht ons naar de veer bij Harlingen.   
Terug vond ik zo ook een lift, iemand die ons bij de veer oppikte. Die vroeg €11 pp

Je vertelt op de site wat over jezelf en je vult antwoorden op vaste vragen in: ‘wel of niet roken’ ‘wel of geen muziek’ enz    
Na de rit beoordeel je de bestuurder op rijgedrag enz. En de bestuurder beoordeelt de passagier. En dat is dan weer fijn om te lezen als je met iemand mee wil rijden of als iemand jou mee wil nemen.

In het begin betaalde je cash, er was iets met een code. Maar nu betaal je aan BlaBlaCars.    
Ik heb dus een paar keer zo’n mazzel gehad, vind het een prima systeem.     
Was nu toch puur mazzel dat ik Granada kon verlaten met fiets en mijn verloren fietsdagen kan inhalen?!
 

🙋🏽‍♀️