Op weg naar de taalcursus

Ik heb altijd opgekeken tegen mensen, die naar festivals gaan. Dat zijn mensen, die bij de tijd zijn! Ze zingen songs mee, soms uit volle borst. En als het helemaal te gek was bleven ze 3 dagen op het terrein, sliepen ze in de open lucht, raakten stoned en dronken, genoten ze van topless zijn en in mijn jonge jaren gaven ze elkaar ook nog het ‘Peace’ teken.                                             Eigenlijk wilde ik dat ook leuk vinden. Ik wilde erbij horen. En ik heb denk ik nooit bekend dat ik helemaal niet van festivals hou. 

Na deze bekentenis zul je begrijpen dat je mij niet op een festival of groots straatfeest zult aantreffen.                                                        

En toch gaat het mij overkomen. Geen ontkomen aan. Ik ga je uitleggen hoe dat zo kan.

In Valencia, in de middeleeuwen, timmerden ambachtslieden in de winter een stellage om hun verlichting aan te hangen. En als de dagen gingen lengen kozen ze Sint Josephs dag op 19 maart om deze houten stellages te verbranden. Die waren niet meer nodig. De traditie bleef bestaan. En werd uitgebreider. De houten stellages werden aangekleed, werden poppen en op die manier ook wel gebruikt om bekende personen te bespotten. Elke buurt was en is trotser dan trots op hun falla (die stellage=pop) en met trots namen en nemen ze nog steeds dagen om de falla door de stad te dragen en aan iedereen te laten zien. Met natuurlijk heel veel muziek en vuurwerk, want daar komen mensen op af om te kijken. En zo werken ze toe naar de nacht van 19 op 20 maart. Dan is het hoogtepunt van dit grootste straatfeest van Europa. Sint Joseph wordt geëerd en de winter wordt uitgeluid. De donkere dagen laten we achter ons.
 

En daar ga ik dus naartoe: Valencia! Nu! Toen ik boekte WIST ik niets van deze Fallas. Alles was in kannen en kruiken: ik zou naar Valencia gaan om 3 weken naar een taalschool te gaan en verder om in een van de parken te zitten, of langs de zee te fietsen met een picknickmand achterop. Ik schrok toen ik dit las: grootste straatfeest in Europa. Weken feest in de straten van de stad. Maar alles was al geboekt en ik kon toen eigenlijk niet meer terug.                                                                 Dus ik ga.                                                       Naar dit grootse straatfeest.
Dag en nacht kan ik hier getuige van zijn.                       Hoe ga ik dit beleven? Ga ik er van genieten? Ga ik (mee)dansen in de straten? Ga ik mij helemaal te buiten? 
Zwier ik straks met een besnorde Spanjaard door een van de vele parken? Kom ik elke nacht voldaan, moe, dronken van de vele prachtige indrukken thuis in mijn airbnb-woning bij Diego en zijn hond?

Ik denk op al deze vragen de antwoorden te weten. De antwoorden zijn stuk voor stuk ‘nee!’ Maar, begrijp me niet verkeerd, natuurlijk laat ik het me niet ontnemen te gaan genieten. Ik ga het Spaanse leven in me opnemen. En toen een lieve vriendin (als eerste) vroeg, of eigenlijk aandrong, om weer mijn blog te gaan schrijven bedacht ik dat het wel leuk is om eerlijk met jullie te delen wat ik meemaak. Alles. Denk ik. Ook de besnorde Spanjaard!!

—-Mijn telefoon staat op dit moment op de vliegtuigstand, we (vliegtuig, bemanning en passagiers) rijden nu naar de startbaan. Wie weet ziet een van mijn vliegtuigspotvrienden me wel de lucht in gaan.

¡¡¡Op naar Valencia!!!

Ik ben er!! In de laatste 6 weken is mij 2x iets overkomen waarvan ik dacht dat dat nooit meer zou gebeuren: de eerste keer was in de bioscoop aan het einde van de vertoning van de film ‘A complete unknown’ over Bob Dylan. Het was een voorpremière. De zaal was bijna vol, de film was afgelopen en ineens gingen mensen applaudiseren.           Ik ook!                
En dan vandaag, direct na de landing, er kon nog van alles gebeuren we stonden nog niet eens stil, maar toch barstten vele passagiers in klappen uit. Ik niet.        
Het vliegtuig uit. We werden in een bus gestouwd om naar de aankomsthal te gaan. De bus was compleet vol. Mijn koffer kwam bijna gelijk met mij aan. Zij op de band en ik ernaast. Ik wist dat ik de metro moest nemen, lijn 5. De roltrap af om op de hoogte van de metro te komen…..en toen kreeg ik een deja vu: er was een héle lange rij, die slingerde naar de twee kaartverkoopmachines. Eigenlijk was dit de eerste keer vandaag dat ik vervelend moest wachten. Het was alsof ik in Amerika aankwam

Inmiddels is het uren later, natuurlijk heb ik nog heel veel meer te vertellen, want ik heb weer veel beleefd.                        
Dat moet tot morgen wachten. Dan begin ik ook met mijn eerste les. Dat op zich is al een geweldige beleving denk ik zo.

Hoe dan ook, we zijn er weer: aan het begin van een nieuw avontuur!