De eerste en tweede lesdag

Wel wennen in mijn nieuwe bed, maar daar heb ik wel even de tijd voor.
Omdat ik in een groep vallend onder T2  zit begint deze week op maandagmiddag. Kan ik ‘s morgens de echte boodschappen doen. Ik besloot dat op de fiets te doen, ik hing uit mijn raam om te zien of hij er nog stond, maar waarschijnlijk stond ie te ver weg: ik zag ‘m niet. Ik probeerde daar geheel rustig onder te blijven NATUURLIJK zou hij er nog staan!!!! Ik had ‘m heel erg goed en degelijk op slot gezet!!!    
Pas toen ik naar buiten ging met mijn fietsmandje en boodschappentas in de handen begreep ik waarom ik ‘m niet kon zien, hoe ver ik ook uit het raam hing: mijn kamer was aan de áchterkant en de fiets stond aan de voorkant! En daar stond ie dus ook. Gelukkig.   
En toen begon voor mij wel een beetje het échte leven!! Ik fietste als een ouwe Valenciaanse van fietspad naar fietspad naar de supermercado.     
En thuis parkeerde ik mijn fiets weer aan mijn nietje en ging even koffie drinken op de hoek. 2 Cappuccino’s, lekkere en…..€4 euro de twee. Wát ‘n verschil!! En ook zo lékker!!!

Daarna maakte ik twee broodjes voor mezelf voor onderweg en ben ik van het ene park (rivierbedding) naar en door het andere park (de rivierbedding van de Túria) naar de school gelopen. Anderhalf uur lopen en rondkijken en me ook wel een beetje afvragen waarom ik dit eigenlijk doe…   

Elke maandag komen er nieuwe leerlingen. En die blijven een x-aantal weken. Sommige 1 week, sommige 2 enz.    
Ik kwam, samen met een andere vrouw (voor mij ‘meisje’. Sharon uit de VS, maar woont al weer wat jaren in Londen), in een klasje, waarin ook Dobra (Zuid-Koreaans ‘meisje), Dörthe (Duitse vrouw) en Pieter (Nederlander). Juf is Nuria en al heel snel was het grote pret bij ons. We lachten te hard, anderen hadden last van ons. Of we wat zachter konden doen.
Ik merk dat ik in dit groepje ietsje onder mijn niveau zit, maar dat vind ik alleen maar fijn. Heb bij de aanmelding ook aangegeven dat ik nog geen verleden tijd heb gehad en dat is niet waar. Maar verder steek ik er echt niet vreselijk bovenuit. Hoorde vandaag dat we volgende week de verleden tijd gaan doen. Perfect, toch?   
De school organiseert van alles. Gisteren was er een stadswandeling door de oude stad met gids. Gelijk voor ingetekend. De gids is een Nederlander. Hij is ook gids is in Amsterdam. En dit gidsen was in het Engels. Gelukkig toch wel dat dat niet in het Spaans ging! Hij wist veel te vertellen. Gewoon googlen is de oplossing voor dit soort situaties, vertelde hij.

In het donker liep ik terug. En zo kwam ik pas rond half 9 thuis en moest ik nog eten maken en opeten.    
Ja jongens, dat ga ik toch echt niet elke dag doen!!!!    
Vandaag, dinsdag, begon mijn les om 9 uur. Ik had daarom gepland te gaan fietsen. Gaat toch wat sneller.
Ik heb opgegeven dat ik naar de conversatieles wil. Die is een uur na de morgenles, of een uur vóór de middagles. Zo efficient.

Inmiddels is het 18 uur. De paella komt zo op tafel! Heerlijk!!    
Net vroeg een medestudente of ik bij haar en een paar anderen in de app-groep kom. Dan kunnen we zo nu en dan wat samen doen. Ik hoef me hier niet te vervelen.

Tussen mijn lessen en de paella heb ik op het dak in de zon wat zitten leren. Daarna naar het museum CCCC. Heel mooi oud gebouw, een oud klooster. Helemaal boven zijn foto’s, schetsen en echte Fallas te zien. Als je dat ziet….wonderbaarlijk, gigantisch, kleurrijk en dan te bedenken dat dat na al dat werk in vlammen op zal gaan.   
De Falla-geschiedenis was boven, beneden was de moderne kunst.   
Ik begrijp niet zo goed waarom ik soms zo ontroerd kan raken van moderne kunst. Terwijl ik moderne kunst vaak gewoon niet begrijp. Wat bedoelt de kunstenaar? Waarom raakt het me? Maar ondertussen kan ik er helemaal in opgaan.    
Of zoiets.

Terug naar huis gefietst in het donker. Overal fietspaden! Allemaal smal en tweerichtingsverkeer: elektrische stepjes en fietsen komen je tegemoet of achterop. De fietspaden zigzaggen door de stad, soms ineens de weg oversteken. In ieder geval goed opletten. Ik ben al een paar keer een afslag voorbij gereden.

Inmiddels zit ik op mijn kleine kamertje en ga ik zo lezen. Ik heb eigenlijk het gevoel dat ik hier al dagen ben. Zoveel indrukken!! 

Geen cliffhanger dit keer. Alles is als vanouds: zo nu en dan knettert er vuurwerk. En ik kijk uit naar een nieuwe lesdag.