Fallas op 15 maart

Net mijn leven weer even wat spannender gemaakt: ik ga verhuizen!   
Het is hier zo klein. Kamertje is misschien 8 m2, met daarin nog een bed, een kast en een tafel. En niet ook nog ergens een woonkamer waar ik in kan zitten. Als het weer dan ook nog niet geweldig is, dan wordt het zitten in het kamertje (op en in bed) en dat is het toch niet echt fantastisch.    
Vanmorgen ging ik eens kijken naar de annuleringsvoorwaarden van deze ruimte en die zijn best oké. Je betaalt 1 extra dag na vertrek. Ik heb een andere ruimte gevonden. Die ruimte klinkt heel oké, bij een jonge Argentijnse vrouw, zij wil Engels leren. We hebben inmiddels whatsapp-contact. Afgesproken dat zij in het Engels communiceert en ik in het Spaans.     

Ik dus weer even logistiek aan het werk!! Mijn fiets moet daarnaartoe, mijn koffer en ik.   
Ik breng mijn fiets maandag na school. En mijn koffer dinsdag vóór school (maandag in de morgen les, dinsdag in de middag)    
Ik heb Diego bericht gestuurd en hij gaat akkoord. Dus krijg ik de gereserveerde tijd minus 1 dag terug van deze lokatie vanaf woensdag.
Nou ja, boeien voor jullie, maar dit soort organisaties zijn zaken waar ik blij van word en waar ik lekker veel energie van krijg.
     
Fietsen in Valencia: het lijkt wel of elke straat, die maar iets groter is dan een pad, een fietspad heeft. En een fietspad is ongeveer net zo breed als een fietspad in Nederland, alleen is het hier tweerichtingsfietsverkeer.    
Verschillende fietspaden zijn in de middenberm gemaakt. De fietsers hebben hier ook een eigen stoplicht.   
Ik heb hier nog geen knoppen bij de stoplichten gezien om aan te geven dat je graag je licht op groen wil (ook niet voor de voetgangers) en de stoplichten branden hier echt extreem lang. Je staat echt minutenlang te wachten.    
Stel je voor dat je hier fietst. Het licht staat op groen, maar begint alras te knipperen (voetgangers en fietsers): het tijd van lang wachten is aangebroken. Maar….jij bent een goede, stevige fietser en denkt: ‘even vaart zetten, ik kan het nog nét halen’ en zo trap je op de pedalen. DOE DAT NIET!!!!! Want….ook het verkeer dat stond te wachten ziet de lichten aankondigen dat zij zometeen kunnen gaan rijden. En zij denken: ‘ik trap ‘m op z’n staart, lang genoeg gewacht’ en zij geven goed gas. Te vroeg, ik weet het. Maar ze doen het. 
In situaties als deze moet ik vaak aan de uitspraak van mijn moeder denken: “Hier ligt meneer Jansen met zijn knechts, hij had gelijk, hij kwam van rechts”

Ook heel opvallend hier zijn de voetgangers over de zebra’s. Heel duidelijk: op het zebrapad heb je voorrang en dus hoef je niet op of om te kijken of er toevallig een fietser of automobilist aan komt die niet gaat stoppen. Nee hoor, als j́íj́ op het zebrapad loopt heb je voorrang en stopt het overige verkeer! Is wel even wennen als je uit Amsterdam komt. Ik denk altijd dat ik het best goed doe, daar. Want ik stop bijna altijd voor voetgangers op het zebrapad. Ja, bijna(!!!!) altijd. Ik schiet er toch ook wel eens net nog even voor langs. Dat kan hier dus absoluut!!!!! niet! JE STOPT!!!    
Dus veilig op de fiets op het fietspad en veilig lopen op het zebrapad.    
Er wordt wel door rood gefietst of gelopen als er niets aankomt. Dat dan weer wel.

En dan nu Martin Andrea.    
De eerste schooldag viel Martin Andrea gelijk op. Natuurlijk! Daar stond iemand met krukken, mat half lang haar, sieraden: kettingen en oorbellen, diadeem in het haar, kleren aan, die wij ‘vrouwenkleren zouden noemen, en geschoren, maar met zichtbare baardgroei. Ongemerkt (dat denk Ik dan en dat is vast niet zo) bekeek ik dit persoon beter. Nee, ze was geen vrouw, maar wilde dat misschien wel zijn. Met het verstand dat ik er van heb had ik niet de indruk dat dit persoon een of meerder hormoonbehandelingen had gehad. En dan ook nog op krukken.     
Natuurlijk had ik gelijk met dit persoon te doen. Om die krukken, dus.     
Bij het paëlla-feestje van dinsdag stond deze persoon achter mij. Die is Duits, bleek goed Engels te spreken en zit ook op het hoogste niveau Spaans op deze talenschool. Ik vroeg of ik iets, een bordje of een glas, naar een van de tafels zou brengen, maar dat was niet nodig. Die vertelde dat die al vanaf het 5e jaar op krukken loopt. Gezien de leeftijd nu, ik denk zo begin 60, is dat al een lange oefening. Deze persoon is dus Martin Andrea. Dat vertelde Martin Andrea toen ik dat vroeg. En Martin Andrea is niet al te geliefd bij veel personen. Veel mensen hebben ruzie met M A en negeren M A.   
Hoezeer ik ook probeer te vermijden ‘hij’ of ‘zij’ te zeggen en dus bijvoorbeeld ‘die’ zeg, in de school wordt er dus over M A gepraat en heeft men het over ‘hij’ en ‘hem’.    
Wat mij dus wel weer opvalt is dat ik gelijk sympathie voel omdat er iemand op krukken loopt en dat dus blijkbaar al ruim 50 jaar. Maar dat iemand op krukken, dus ook best onaardig kan zijn of onaardig gevonden kan worden dat weet ik natuurlijk wel, maar daar ga ik niet gelijk vanuit.
Ik zal die volgende week wel weer zien.    

Het geknetter is begonnen, buiten. Maar het valt me tot nu toe zo verschrikkelijk mee. Misschien zijn die miljoen bezoekers allemaal naar het centrale punt, Plaza de Ajuntament, gestevend. En zodoende kan ik zometeen rustig mijn eigen buurtfallas bekijken!

Natuurlijk ga ik foto’s maken!!

Jullie gaan het zien!!