Verhuizing. En meer!

Het vuurwerk in Valencia noem ik echt bezopen. Inmiddels werken ‘we’ toe naar het hoogtepunt van de Fallas. Wát ‘n herrie!! De hele nacht door. Keiharde bommen. Vaak schrik ik me een ongeluk. Aan het íéts minder harde geluid raak je gewend. Dat zijn die kleinere bommetjes. Iets harder dan geknetter. Gisteren liep een moeder met kindje in de wandelwagen en een ander kindje ernaast me tegemoet. Opeens zo’n gigántische klap. De kinderen keken niet op of om. Héél gewoon, blijkbaar. Bizar!!    
Ik weet nog niet of ik morgenavond ga kijken naar het siervuurwerk. Misschien kan ik me wat aan de rand van de mensenmassa opstellen.

Maar dat is morgen. Op dit moment ben ik op weg naar mijn nieuwe lokatie. Mijn fiets heb ik er gisteren neergezet. Toen richting huis Diego gelopen. Onderweg had ik afgesproken met Christy, een vriendin van Elise. Elise woont in NY, Christy vroeger ook. Ik kende haar nog niet, maar een kopje koffie/thee met iemand die hier al lang woont is leuk. En dan lekker gewoon kunnen praten!!!  Het was zowaar droog dus besloot ik verder te lópen ipv met de bus of metro te gaan. Het werd een totaal van 12.000 stappen. Ik zeg altijd dat ik niet dóé aan stappentellen en zo, maar ik moet dan toch toegeven dat ik na zo’n afstand kijk op mijn automatische stappenteller. En dan ben ik ook nog trots.   
Vandaag heb ik in de middag les, dus stap ik straks vanuit de nieuwe lokatie weer op de fiets naar school. Door de oude stad. Zal wel mijn ritje door het park missen.

Het was een gigantisch gesjouw, zeg. De rolkoffer (rolweekendtas) mijn rugzak en dan ook nog een boodschappentas vol met aangeschafte etenswaren. En zo sleepte ik me door de regen naar het metrostation. Daar kon ik zomaar naar beneden rijden, maar helaas, daarna moest ik verder de trap af met mijn interessante bagage.    
Bij Plaza de Jésus, kon ik eerst een stukje met de roltrap, maar daarna moest ik er weer aan geloven: ik moest de trap op met de grote toch wel beetje zware koffer en de boodschappentas.   
En toen hoorde ik een vrouw iets roepen. Ik keek op en zij kwam mij, samen met haar dochter (rond 14 jaar oud) tegemoet. Ze vroeg of zei in het Engels dat ze me ging helpen en haar dochter kreeg de opdracht me met de andere tas te helpen.    
En daar word je toch blij van?!!! Die kleine gebaren zijn gelijk grote gebaren! Dit is fijn!!!   
Boven gekomen liep ik, met behulp van Google Maps, richting café Jésus.    
En toen was ik bij mijn nieuwe adres!! Een lief meisje, een frisse ruime kamer, een gezellige woonkamer, gewoon helemaal oké!!!     

Ze bood me een koffie aan. Met havermelk!! En ze vertelde dat ze barista is. In een coffeeshop vlakbij.   
Ik zette mijn spullen op mijn kamer en moest toen weer weg: naar de conversatieles. Ze hebben echt een fantastisch programma. Heel afwisselend. Eigen materiaal en vaak praten we twee aan twee of met z’n drieën.    
En omdat ik het nu over de conversatieles heb kom ik op Pablo. Eén van de docenten.  
Als we in de morgen de gewone les hebben sluit daar direct de conversatieles op aan. Zo ook afgelopen vrijdag. We moesten wisselen van lokaal, de gewone les was op de eerste en de conversatie op de tweede verdieping.   
Ik ging eerst nog naar de wc, waar ik even moest wachten. Toen ik bij het lokaal kwam was de deur dicht, ik ging naar binnen en werd daarop zeer onvriendelijk en confronterend aangesproken door de docent: Pablo. Ik had niet zomaar binnen mogen lopen, ik had moeten kloppen!!! Dat had ik voorheen nog niemand zien doen en ik keek hem stomverbaasd aan, hoezo deze agressieve benadering??? Hierop zei hij kwaad dat ik hem geen gezichten hoefde te geven. Ik werd echt heel erg boos!!! En zei niks. En later bedacht ik natuurlijk wat ik allemaal wél terug had moeten zeggen, maar ik zat zo totaal niet in de meester-leerling modus. Even later kreeg Bora, mijn Koreaanse klasgenoot, op een hoogst onvriendelijke manier te horen dat ze geen opname mocht maken. Het was gewoon compleet onsympathiek.    
 Ik merkte het hele weekend dat het me enorm dwars zat en vond dat zo verschrikkelijk kinderachtig van mezelf dat ik er niet meer aan wilde denken. En waarschijnlijk had ik het daarbij gelaten als we allemaal vandaag niet een appje hadden gekregen met de vraag of we een eerlijke review wilden schrijven over de school. En toen bedacht ik dat ik dat wel wilde, maar het Pablo-gebeuren speelde weer op. Ik heb toen aan een van de beheerders geschreven dat ik heel blij ben met de school en met hun manier van lesgeven maar dat een van de docenten me op zo’n onsympathieke manier benaderd had dat ik dat nu even aan hen kwijt wilde. Ik wilde dat niet melden in mijn review. Natuurlijk werd er toen gevraagd wat er gebeurd was. Ik vertelde het. Toen werd er gevraagd welke docent. Logisch dat ze dat dan ook willen weten. En ik was weer zo boos geworden dat ik het prima vond om het te vertellen. Dan moet ie verdorie z’n werk maar goed doen!!!   Ik werd hartelijk bedankt, dit zou doorgegeven worden aan de hoofddocent die met Pablo zou gaan praten. Anoniem, natuurlijk. Lijkt me lastig, als je dit verhaal zo vertelt. Maar dat vind ik niet erg, die gast mag best wel weten dat ik geklaagd heb.   
De conversatielessen zijn bijna nooit van dezelfde persoon, dus mogelijk nooit meer les van Pablo. En als dat wel zo is dan ben ik op mijn hoede!! Lekker stoer, maar wat ik daar nou precies mee bedoel?!!

¡No sé!